Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Καλό μήνα & Καλή Εργατική Πρωτομαγιά! - Δε Ξεχνώ....



Καλημέρα, Καλό μήνα και Καλή Πρωτομαγιά!

Όμορφη μέρα η σημερινή. Σαν να ένιωσε η πλάση την έλευση του νέου μήνα, του μήνα των λουλουδιών και είπε να χαρίζει απλόχερα τον ήλιο, τον καθαρό ουρανό και τα κελαηδίσματα των πουλιών. Αφιερωμένη στην Άνοιξη όλη η μέρα και βλέπω απ το πρωί οικογένειες να ετοιμάζονται για σύντομες κοντινές εκδρομές και βόλτες κρατώντας στα χέρια τους όμορφα και μοσχομυριστά λουλούδια.
Έτσι ετοιμαζόμαστε και εμείς να κάνουμε τη βόλτα μας και να πιάσουμε τον Μάη! Στεφάνι έχω να φτιάξω πολλά χρόνια και μάλιστα δεν ξέρω αν θυμάμαι πως γίνεται... Ελπίζω η προσπάθεια να με ανταμείψει και αν όχι στεφάνι, να γυρίσω στο σπίτι έστω με ένα όμορφο μπουκέτο για το βάζο μου.



Ας μη ξεχνάμε τι άλλο συμβολίζει η σημερινή ημέρα.
Είναι αφιερωμένη στους εργάτες και εργαζόμενους όλου του κόσμου επειδή με αρχή το 1886 στο Σικάγο οι εργάτες έχοντας να πάρουν δύσκολες και παράτολμες αποφάσεις ενάντια στο κεφάλαιο και με αγώνες, διαδηλώσεις, θάρρος και τόλμη διεκδίκησαν το 8ωρο, ώστε όλοι μας σήμερα να δουλεύουμε και να ζούμε σαν άνθρωποι.
Η συνέχεια δόθηκε και στην Ελλάδα το 1892 και το 1936 με τους καπνεργάτες στη Θεσσαλονίκη που κατέληξε σε μακελειό.
Σήμερα, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας αφαιρέσουν όλα αυτά τα δικαιώματα που με αγώνες και αίμα κατοχύρωσαν οι πρόγονοι μας! Για αυτόν τον λόγο δεν πρέπει να ξεχνάμε και πρέπει σε κάθε μας απόφαση, σε κάθε μας κίνηση και σε κάθε μας λόγο να σκεφτόμαστε και να πράττουμε με σύνεση και λογισμό. Δε σημαίνει πως επειδή αυτά συνέβησαν κάποια χρόνια πριν, ότι δεν μας αγγίζουν, ότι δεν μας αφορούν! Ίσα-ίσα που πρόκειται για τον λόγο που όλοι μας έχουμε τόσα δικαιώματα ως εργαζόμενοι.
Να μη ξεχνάμε πως τα επιπλέον ωράρια πρέπει να πληρώνονται και να το στηρίζουμε γιατί εκμεταλλευόμενοι τον φόβο μας ότι θα μείνουμε χωρίς δουλειά, μας αναγκάζουν να δουλεύουμε ατελείωτες ώρες χωρίς ανταπόκριση. Οι σωστές εταιρίες και τα σωστά "αφεντικά" τηρούν όλες τις προϋποθέσεις του νόμου και δεν ζητούν από τους εργαζόμενους παράλογες απαιτήσεις. Και ξέρετε τι; Υπάρχουν, ναι υπάρχουν αυτές οι εταιρίες. Αν σταματήσουμε να σκύβουμε το κεφάλι θα σταματήσουν και αυτοί να ζητούν και να μας απομυζούν....
Εύχομαι να προλάβουμε τη κατάσταση γιατί ήδη άρχισαν με τις Κυριακές που μένουν ανοιχτά κάποια μαγαζιά και οι υπόλοιποι αντί να στηρίξουμε τους εργαζόμενους, πηγαίνουμε και ψωνίζουμε λες και χάθηκαν οι υπόλοιπες ημέρες!
Στηρίξτε τους συνανθρώπους σας γιατί αύριο θα είστε στη θέση τους ακόμη και αν εργάζεστε σε γραφεία!
Θέλει προσοχή στο τι στηρίζουμε και στο τι ψηφίζουμε!





Οι δολοφονίες των εργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936 ήταν η έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για τον "Επιτάφιο". Πηγή

Γιάννης Ρίτσος - Ἐπιτάφιος (ἀποσπάσματα)

(Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου,
μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της,
βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν - τῶν ἀπερ-
γῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της):
I
Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,
πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;
Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,
τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα
καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;
Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη
πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;
Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω
καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.
Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει
κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.
Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω
καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.
II
Κορώνα μου, ἀντιστύλι μου, χαρὰ τῶν γερατειῶ μου,
ἥλιε τῆς βαρυχειμωνιᾶς, λιγνοκυπάρισσό μου,
Πῶς μ᾿ ἄφησες νὰ σέρνουμαι καὶ νὰ πονῶ μονάχη
χωρὶς γουλιά, σταλιὰ νερὸ καὶ φῶς κι ἄνθο κι ἀστάχυ ;
Μὲ τὰ ματάκια σου ἔβλεπα τῆς ζωῆς κάθε λουλούδι,
μὲ τὰ χειλάκια σου ἔλεγα τ᾿ αὐγερινὸ τραγούδι.
Μὲ τὰ χεράκια σου τὰ δυό, τὰ χιλιοχαϊδεμένα,
ὅλη τη γῆς ἀγκάλιαζα κι ὅλ᾿ εἴτανε γιὰ μένα.
Νιότη ἀπ᾿ τὴ νιότη σου ἔπαιρνα κι ἀκόμη ἀχνογελοῦσα,
τὰ γερατειὰ δὲν τρόμαζα, τὸ θάνατο ἀψηφοῦσα.
Καὶ τώρα ποὺ θὰ κρατηθῶ, ποὺ θὰ σταθῶ, ποὺ θἄμπω,
ποὺ ἀπόμεινα ξερὸ δεντρὶ σὲ χιονισμένο κάμπο;
Γιέ μου, ἂν δὲ σοὖναι βολετὸ νἀρθεῖς ξανὰ σιμά μου,
πᾶρε μαζί σου ἐμένανε, γλυκειά μου συντροφιά μου.
Κι ἂν εἶν᾿ τὰ πόδια μου λιγνά, μπορῶ νὰ πορπατήσω
κι ἂν κουραστεῖς, στὸν κόρφο μου, γλυκὰ θὰ σὲ κρατήσω.
III
Μαλλιὰ σγουρὰ ποὺ πάνω τους τὰ δάχτυλα περνοῦσα
τὶς νύχτες ποὺ κοιμόσουνα καὶ πλάϊ σου ξαγρυπνοῦσα,
Φρύδι μου, γαϊτανόφρυδο καὶ κοντυλογραμμένο,
καμάρα ποὺ τὸ βλέμμα μου κούρνιαζε ἀναπαμένο,
Μάτια γλαρὰ ποὺ μέσα τους ἀντίφεγγαν τὰ μάκρη
πρωινοῦ οὐρανοῦ, καὶ πάσκιζα μὴν τὰ θαμπώσει δάκρυ,
Χείλι μου μοσκομύριστο ποὺ ὡς λάλαγες ἀνθίζαν
λιθάρια καὶ ξερόδεντρα κι ἀηδόνια φτερουγίζαν,
Στήθεια πλατιὰ σὰν τὰ στρωτὰ φτερούγια τῆς τρυγόνας
ποὺ πάνωθέ τους κόπαζε κ᾿ ἡ πίκρα μου κι ὁ ἀγώνας,
Μπούτια γερὰ σὰν πέρδικες κλειστὲς στὰ παντελόνια
ποὺ οἱ κόρες τὰ καμάρωναν τὸ δείλι ἀπ᾿ τὰ μπαλκόνια,
Καὶ γώ, μὴ μοῦ βασκάνουνε, λεβέντη μου, τέτοιο ἄντρα,
σοῦ κρέμαγα τὸ φυλαχτὸ μὲ τὴ γαλάζια χάντρα,
Μυριόρριζο, μυριόφυλλο κ᾿ εὐωδιαστό μου δάσο,
πῶς νὰ πιστέψω ἡ ἄμοιρη πῶς μπόραε νὰ σὲ χάσω;
ΙV
Γιέ μου, ποιὰ Μοῖρα στὄγραφε καὶ ποιὰ μοῦ τὄχε γράψει
τέτοιον καημό, τέτοια φωτιὰ στὰ στήθεια μου ν᾿ ἀνάψει;
Πουρνὸ - πουρνὸ μοῦ ξύπνησες, μοῦ πλύθηκες, μοῦ ἐλούστης
πριχοῦ σημάνει τὴν αὐγὴ μακριὰ ὁ καμπανοκρούστης.
Κοίταες μὴν ἔφεξε συχνὰ - πυκνὰ ἀπ᾿ τὸ παραθύρι
καὶ βιαζόσουν σὰ νἄτανε νὰ πᾶς σὲ πανηγύρι.
Εἶχες τὰ μάτια σκοτεινά, σφιγμένο τὸ σαγόνι
κι εἴσουν στὴν τόλμη σου γλυκός, ταῦρος μαζὶ κι ἀηδόνι.
Καὶ γὼ ἡ φτωχειὰ κ᾿ ἡ ἀνέμελη καὶ γὼ ἡ τρελλὴ κ᾿ ἡ σκύλα,
σοὔψηνα τὸ φασκόμηλο κι ἀχνὴ ἡ ματιά μου ἐφίλα
Μιὰ - μιὰ τὶς χάρες σου, καλέ, καὶ τὸ λαμπρό σου θωρὶ
κι ἀγαλλόμουν καὶ γέλαγα σὰν τρυφερούλα κόρη.
Κι οὐδὲ κακόβαλα στιγμὴ κι οὐδ᾿ ἔτρεξα ξοπίσω
τὰ στήθεια μου νὰ βάλω μπρὸς τὰ βόλια νὰ κρατήσω.
Κι ἔφτασ᾿ ἀργὰ κι, ὤ, ποὺ ποτὲς μὴν ἔφτανε τέτοια ὥρα
κι, ὦ, κάλλιο νὰ γκρεμίζονταν στὸ καύκαλό μου ἡ χώρα.
V
Σήκω, γλυκέ μου, ἀργήσαμε· ψηλώνει ὁ ἥλιος· ἔλα,
καὶ τὸ φαγάκι σου ἔρημο θὰ κρύωσε στὴν πιατέλα.
Ἡ μπλέ σου ἡ μπλοῦζα τῆς δουλειᾶς στὴν πόρτα κρεμασμένη
θὰ καρτεράει τὴ σάρκα σου τὴ μαρμαρογλυμμένη.
Θὰ καρτεράει τὸ κρύο νερὸ τὸ δροσερό σου στόμα,
θὰ καρτεράει τὰ χνῶτα σου τ᾿ ἀσβεστωμένο δῶμα.
Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ γάτα μας στὰ πόδια σου νὰ παίξει
κι ὁ ἥλιος ἀργὸς θὰ καρτερᾷ στὰ μάτια σου νὰ φέξει.
Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ ρούγα μας τ᾿ ἁδρὸ περπάτημά σου
κ᾿ οἱ γρίλιες οἱ μισάνοιχτες τ᾿ ἀηδονολάλημά σου.
Καὶ τὰ συντρόφια σου, καλέ, ποὺ τὶς βραδιὲς ἐρχόνταν
καὶ λέαν καὶ λέαν κι ἀπ᾿ τὰ ἴδια τοὺς τὰ λόγια ἐφλογιζόνταν
Καὶ μπάζανε στὸ σπίτι μας τὸ φῶς, τὴν πλάση ἀκέρια,
παιδί μου, θὰ σὲ καρτερᾶν νὰ κάνετε νυχτέρια.
Καὶ γὼ θὰ καρτεράω σκυφτὴ βραδὶ καὶ μεσημέρι
νἀρθεῖ ὁ καλός μου, ὁ θάνατος, κοντά σου νὰ μὲ φέρει.
...
ΙΧ
Ὦ Παναγιά μου, ἂν εἴσουνα, καθὼς ἐγώ, μητέρα,
βοήθεια στὸ γιό μου θἄστελνες τὸν Ἄγγελο ἀπὸ πέρα.
Κι, ἄχ, Θέ μου, Θέ μου, ἂν εἴσουν Θεὸς κι ἂν εἴμασταν παιδιά σου
θὰ πόναγες καθὼς ἐγώ, τὰ δόλια πλάσματά σου.
Κι ἂν εἴσουν δίκειος, δίκαια θὰ μοίραζες τὴν πλάση,
κάθε πουλί, κάθε παιδὶ νὰ φάει καὶ νὰ χορτάσει.
Γιέ μου, καλὰ μοῦ τἄλεγε τὸ γνωστικό σου ἀχεῖλι
κάθε φορὰ ποὺ ὁρμήνευε, κάθε φορὰ ποὺ ἐμίλει:
Ἐμεῖς ταγίζουμε ζωὴ στὸ χέρι: περιστέρι,
κ᾿ ἐμεῖς οὔτ᾿ ἕνα ψίχουλο δὲν ἔχουμε στὸ χέρι.
Ἐμεῖς κρατᾶμε ὅλη τὴ γῆς μὲς στ᾿ ἀργασμένα μπράτσα
καὶ σκιάχτρα στέκουνται οἱ Θεοὶ κι ἀφέντη ἔχουνε φάτσα.
Ἄχ, γιέ μου, πιὰ δὲ μοὔμεινε καμιὰ χαρὰ καὶ πίστη,
καὶ τὸ χλωμὸ καὶ τὸ στερνὸ καντήλι μας ἐσβήστη.
Καί, τώρα, ἐπὰ σὲ ποιὰ φωτιὰ τὰ χέρια μου θ᾿ ἀνοίγω,
τὰ παγωμένα χέρια μου νὰν τὰ ζεστάνω λίγο;


Να περάσουμε υπέροχα σήμερα και να μη ξεχνάμε!!!
Καλές βόλτες και την ερχόμενη Κυριακή όλοι να κάνουμε κάτι όμορφο αλλά να μη ψωνίσουμε!
Και το Σάββατο, μέρα είναι...
Κ.





16 σχόλια:

  1. Καλο μηνα Κατερινα μου. Να περασεις ομορφα την μερα σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γλυκιά Κατερίνα, καλό σου μήνα, πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλό μήνα Κατερίνα μου!
    Εύχομαι να γύρισες σπίτι πλούσια σε λουλούδια και εικόνες!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό μήνα και σε σένα Μαρία μου!
      Γύρισα γεμάτη εικόνες αλλά όχι με τόσα λουλουδάκια τελικά μιας και διαλέξαμε να επισκεφτούμε το Σούνιο και να απολαύσουμε τη θάλασσα που τόσο μου λείπει...
      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Ελπίζω να σου πέτυχε το στεφάνι :)))
    Καλό μήνα Κατερίνα μου!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφάνι γιοκ Αριστέα μου αλλά η βολτά ήταν υπέροχη!
      Καλό μήνα και πολλά φιλιά!!!

      Διαγραφή
  5. Δεν ξεχνώ αυτό Κατερίνα μου!
    Να μην ξεχνάμε!
    Δεν είναι μόνο στεφάνια και λουλούδια η πρωτομαγιά!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς Έλενα μου!
      Καλό μήνα, τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  6. Ελπίζω να έφτιαξες το στεφάνι που επιθυμούσες!
    Καλό μήνα σου εύχομαι και ας είναι με ένα μπουκετάκι παπαρούνες του αγρού.
    Τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χριστίν μου μάζεψα μερικές μαργαρίτες και άλλα λουλουδάκια του αγρού και όσο άντεξαν ήταν υπέροχο μιας και τουλάχιστον τον πιάσαμε τον Μάη :-)
      Να είσαι καλά κορίτσι μου, Καλό μήνα!

      Διαγραφή
  7. Άει γεια σου ρε Κατερινάκι!!!
    Όση ώρα σε διάβαζα, μονολογούσα "Ν' αγιάσει το στόμα σου κορίτσι μου"!
    Συγχαρητήρια για το κείμενό σου, για τις προτροπές σου να μη ψωνίζουμε τις Κυριακές και κυρίως για την καθαρή ματιά σου!
    Καλό μήνα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, βρε Μαράκι μου!
      Πόσο σε ευχαριστώ που διαβάζω αυτά τα λόγια από εσένα!
      Καλό μήνα και εύχομαι να είμαστε πάντα όλοι πιο λογικοί και σοβαροί στις αποφάσεις μας!
      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή

Θα χαρώ να διαβάσω τη δική σας Άποψη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...