Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

2004-2014, Ολυμπιακοί Αγώνες - Η Δική μου Εμπειρία.




Δέκα ολόκληρα χρόνια πέρασαν κιόλας από τη σπουδαία αυτή χρονιά που πραγματοποιήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα, στην Ελλάδα.
Η αλήθεια είναι πως έχουν δίκιο όλοι όσοι λένε πως η διοργάνωση χρέωσε επιπλέον τη χώρα μας και μάλιστα αντί οτιδήποτε κατασκευάστηκε να έχει τουλάχιστον ζωή και λειτουργία έως σήμερα και για δεκαετίες από σήμερα, τα περισσότερα έχουν ρημάξει και καταστραφεί.
Είναι πραγματικά, τουλάχιστον κρίμα και άδικο η σημερινή Ελλάδα να μη θυμίζει σε τίποτα την Ελλάδα του 2004. Από τότε δεν έχουν καταστραφεί μόνο τα κτίρια και οι αθλητικές εγκαταστάσεις αλλά η ίδια η χώρα και οι άνθρωποι της.
Που πήγε όλη αυτή η αίγλη της χώρας μας στο εξωτερικό; Που πήγε το ομαδικό μας πνεύμα και η αίσθηση που είχαμε όλοι οι Έλληνες πως είμαστε ένα και το επίκεντρο της γης;
Αν μπορώ να δώσω ένα υπέρ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 είναι αυτή η αίσθηση και η τρέλα (με την καλή έννοια) πως είμαστε σπουδαίοι, πως οι Ολυμπιακοί επέστρεψαν στη χώρα που τους γέννησε, πως είμαστε ενωμένοι και πάνω απ όλα πως είμαστε ευτυχισμένοι!
Αλήθεια, τη θυμάστε εσείς αυτή την αίσθηση;

Υπήρξα από τα πολύ τυχερά άτομα που στα 20 μου χρόνια ήμουν ενεργό μέλος των Ολυμπιακών Αγώνων, Αθήνα 2004.
Βρέθηκα ξαφνικά μέσα απ τις συγκυρίες να κάνω πρόβες για την Τελετή Λήξης ενώ ταυτόχρονα περνούσα δοκιμασίες για να κριθώ κατάλληλη ή όχι, ώστε να συνοδεύσω την Ολυμπιακή Φλόγα στο ταξίδι της ανά την Ελλάδα! Τελική έκπληξη δε για εμένα ήταν να τρέξω και ως λαμπαδηδρόμος τα 300 αυτά μέτρα που μου αναλογούσαν κρατώντας την υπέροχη αυτή δάδα και μεταφέροντας το φως του Ολυμπιακού πνεύματος στον επόμενο λαμπαδηδρόμο, ώστε να μη σταματήσει ποτέ το ταξίδι του!
Νομίζω πως ήταν ακόμη το 2003 ή αρχές του 2004 όταν με ειδοποίησαν από το πρακτορείο που συνεργαζόμουν τότε πως θέλουν να πάω για ένα δοκιμαστικό σε μια εταιρία παραγωγής. Τότε, ούτε καν είχα φανταστεί περί τίνος πρόκειται. Άργησα μάλιστα να το αντιληφθώ αφού πέρασα 3 και 4 φορές από εκείνη την εταιρία για να μπω στα τελικά άτομα που θα ξεκινούσαν δοκιμασίες πνευματικές και σωματικές ώστε να κριθούμε κατάλληλοι να αντέξουμε αυτό που θα ακολουθούσε.
Το boot camp η αλλιώς team building ήταν εξαιρετικό μπορώ να πω, με παιχνίδια κρυμμένου θησαυρού, δραστηριότητες όπως τοξοβολία, τρέξιμο, σκυταλοδρομία και όλα αυτά που αλλού παρά μέσα στην Αρχαία Ολυμπία!
Αφού αξιολογηθήκαμε και κάποιοι αποχώρησαν από μόνοι τους ενώ κάποιοι κρίθηκαν μη κατάλληλοι, εγώ ήμουν ακόμη εκεί να συνεχίζω...
Αλήθεια, ακόμη δεν είχα καταλάβει ακριβώς τι θα κάναμε..

Η συνοδεία της Ολυμπιακής Φλόγας χωρίστηκε σε δύο φάσεις.

Πρώτη Φάση: 25-31 Μαρτίου 2004
Εκεί λίγο πριν το Πάσχα ξεκινά η Ολυμπιακή Φλόγα το ταξίδι της, κάνοντας την αρχή όπως πάντα με την Αφή στην Αρχαία Ολυμπία με το σύνθημα "Η Φλόγα μας Ενώνει τον Κόσμο". Αυτή την εβδομάδα η Φλόγα ταξίδεψε στη Πελοπόννησο. Στη συνέχεια επισκέφτηκε τις 5 ηπείρους και επέστρεψε για να συνεχίσει το ταξίδι της στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Εκεί είναι που καταλάβαμε και μάλλον πήραμε μια πρώτη ιδέα του τι θα επακολουθούσε. Το κρύο ήταν τσουχτερό αλλά ο ενθουσιασμός μας ήταν μεγαλύτερος. Δε θα ξεχάσω ποτέ το κρύο της Τρίπολης και τα φοβερά σκηνικά που ζήσαμε με την Μαρκέλλα, τον Νίκο, τον Πέτρο και τον Κωνσταντίνο. Όλοι παιδιά ηλικίας 18-35 ετών πάνω-κάτω γινόμασταν μέρος αυτού του σπουδαίου γεγονότος.
Ο ρόλος μας ήταν μαζί με τον κύριο χορηγό, την Coca Cola να συνοδεύουμε ή μάλλον καλύτερα να προαναγγέλλουμε την πορεία της Φλόγας. Εμείς προπορευόμασταν περίπου 10 λεπτά της Φλόγας και συναντούσαμε πρώτοι τα ενθουσιώδη πλήθη κόσμου που περίμεναν να την δουν!

Δεύτερη Φάση: 09 Ιουλίου - 13 Αυγούστου 2004 
Εντάξει, αυτό το διάστημα ήταν αρκετά μεγαλύτερο και εδώ κρίθηκαν το ποιοι τελικά άντεξαν...
Ένας μήνας και κάτι, μακριά απ τους δικούς μας, αλλάζοντας καθημερινά πόλεις. Συνολικός περίπου αριθμός πληρώματος μπροστά και πίσω "απ τις κάμερες" 100 άτομα! Εμείς, τα άτομα της παραγωγής, τα άτομα του χορηγού, καμεραμεν και φωτογράφοι που κατέγραφαν τα πάντα..
Ήμασταν χωρισμένοι σε ομάδες με χρώματα που μέσα στην ημέρα εναλλασσόμαστε σε πορεία και ξεκούραση.
Ένα βαν ανοιχτό του χορηγού το οποίο πήγαινε με τα πλέον ελάχιστα χιλιόμετρα και εμείς ανεβοκατεβαίναμε μοιράζοντας στον κόσμο σημαιάκια, σφυρίχτρες, νερά και ένα κάρο άλλα πράγματα λέγοντας τους πως η Φλόγα έρχεται! Κάποιες φορές που δεν είχε κόσμο στο διάβα μας, ανεβαίναμε όλοι επάνω και το βαν προχωρούσε "ακατάχνωτα" όπως είχαμε μάθει να λέμε :-).
Ένα πούλμαν - σπίτι που φιλοξενούσε τις ομάδες που ξεκουραζόντουσαν και προπορευόταν κατά πολύ από το υπόλοιπο κομβόι και ένα ακόμη μικρότερο για εξπρές μεταφορές. Αυτά για εμάς γιατί κατά τα άλλα μιλάμε για αρκετά οχήματα που έκαναν διάφορες δουλειές.
Καθημερινό ξύπνημα στις 05:00πμ, παρακαλώ! Γρήγορο πρωινό (στα καλύτερα ξενοδοχεία, σημειωτέον) και γρήγορα για δουλειά! Η ομάδα που ήταν πρωινή ανέβαινε στο ανοιχτό βαν (βρέξει, χιονίσει ή με ήλιο και ασφυκτική ζέστη) και ξεκινούσε την πορεία της. Οι υπόλοιπες ομάδες ανεβαίναμε στο πούλμαν-σπίτι και αλλάζαμε τις βάρδιες κάθε συγκεκριμένες ώρες για να μπορούν όλοι να ξεκουράζονται και να τρώνε. Καθημερινό μας κολατσιό ήταν κάτι φοβερά στην αρχή και απαίσια έπειτα από τόσο καιρό σάντουιτς που τα είχε βαρεθεί η ψυχή μας. Catering μας ακολουθούσε και μας είχε έτοιμα γεύματα ανάλογα με την ώρα ενώ δεν έλειπαν και τα ταβερνάκια όποτε φτάναμε κάποια λογική ώρα στην επόμενη πόλη που θα διανυκτέρευε η Φλόγα. Απαραίτητο αξεσουάρ οι βιταμίνες και προσωπικά για εμένα και σίδηρος!
Παρόλα αυτά μπορεί να σας εκπλήξω αλλά έννοια μας ήταν πότε θα είναι η δική μας σειρά για να βγούμε έξω, να τρέξουμε και να μοιράσουμε πράγματα στον κόσμο! Η ενέργεια μας περίσευε και αυτό που μοιραζόμασταν με τον κόσμο ήταν απίστευτο και χωρίς λόγια!
Γιαγιάδες να κλαίνε και να μας ραίνουν με λουλούδια, κόσμος να μας χειροκροτεί, παιδάκια να κάνουν σαν τρελά για αυτά που δίναμε, να μας αγκαλιάζουν, να μας φιλάνε, να μας εύχονται αλλά και κάποιοι να μας προγγίζουν επειδή ήμασταν με τον χορηγό...
Να σας πως όμως κάτι; Ποτέ δεν αισθάνθηκα προσωπικά πως εκπροσωπούσα την coca cola...Για κάποιον λόγο αισθανόμουν μέρος του συνόλου των Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτή την αίσθηση αλληλεγγύης και αγάπης δεν θα την ξεχάσω ποτέ και θα την κρατώ για πάντα μέσα μου!
Όταν με το καλό φτάναμε το βράδυ στο ξενοδοχείο, πρώτη μας έννοια ήταν που θα βγούμε... Είπαμε, 20άριδες ήμασταν! Κάναμε το μπάνιο μας, τρώγαμε, ντυνόμασταν και έξω για διασκέδαση! Πάντως τότε γνώρισα τη νυχτερινή ζωή όλης σχεδόν της Ελλάδας :-)
Εξάλλου, κάθε βράδυ εκεί που διανυκτέρευε η Φλόγα είχαμε περίπτερο το οποίο επάνδρωνε η νυχτερινή ομάδα η οποία αναλάμβανε να φέρει εις πέρας το πάρτυ της κάθε πόλης.
Παρά τη κούραση και την εξόντωση μας ολημερίς, παρά το τρέξιμο και τη ζέστη που τρώγαμε, είχαμε ενέργεια για ποτό και πολύ χορό σχεδόν κάθε βράδυ! Θυμάμαι φοβερά νυχτερινά μπάνια στη θάλασσα, χορούς πάνω σε μπάρες, γέλιο, περπάτημα, διασκέδαση!
Θυμάμαι επίσης πόσο καλά παιδιά ήταν όλοι και συνειδητοποιώ τώρα με τι κριτήρια μας διάλεξαν. Ο ένας πρόσεχε τον άλλο και κανείς δεν άφηνε κανέναν να πάθει κάτι ή να ξεφύγει κάπου. Φυσικά και υπήρχαν μικροπροβληματάκια και έριδες όμως προσωπικά, είτε το πιστεύετε είτε όχι δεν ασχολήθηκα ποτέ με τίποτα αρνητικό και δεν είχα πρόβλημα με κανέναν. Έτσι είμαι εγώ, θέλω να τα έχω καλά με όλους... Μόνο η τότε σχέση μου μου είχε βγάλει το λάδι αλλά περασμένα ξεχασμένα και ίσως δικαιολογημένα που έλειπα τόσο καιρό και δεν ήξερε τι κάνω ακριβώς.

Η οργάνωση του όλου εγχειρήματος ήταν άψογα εκτελεσμένη και οι συντελεστές και υπεύθυνοι ήταν σαν γονείς μας. Η κα Ελένη, ο Φωκάς και τόσοι άλλοι...! Δεν αισθάνθηκα ποτέ να βρίσκομαι σε κίνδυνο ή να μην ξέρω τι κάνω και γιατί. Όλα υπήρχαν σε πρόγραμμα και όλα ήταν καταγεγραμμένα. Ήμασταν ενημερωμένοι για τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα μας και πάντα υπήρχε βοήθεια εάν τη χρειαζόμασταν. Θυμάμαι πως επειδή ουσιαστικά στο κάθε ξενοδοχείο μέναμε λίγες μόνο ώρες, προκειμένου να μη ξεχάσουμε τίποτα μας είχαν δώσει κατάλογο με όλα μας τα πράγματα που σημειώναμε καθημερινά και τσεκάραμε εάν τα έχουμε όλα. Εντάξει, στην Αλεξανδρούπολη ξέχασα το μαγιό μου και στο Βόλο ένα φορτιστή αλλά αυτά είναι πταίσματα.. :-)
Μας είχαν δώσει ενδυμασία με σορτσάκια, μπλουζάκια και φούστες για εμάς τα κορίτσια που τα φοράγαμε καθημερινά όπως επιλέγαμε και κάθε βράδυ πήγαιναν για πλύσιμο. Κάθε πρωί τα βρίσκαμε καθαρά και φρέσκα σε σακούλα με τον αριθμό μας.
Μάλιστα η εταιρία μας επιφύλαξε μια υπέροχη έκπληξη δίνοντας μας το δικαίωμα να αποκτήσουμε τη δική μας δάδα και να τρέξουμε ως λαμπαδηδρόμοι όπου υπήρχε δυνατότητα.
Εγώ έτρεξα κάπου κοντά στη Δράμα και η ταξιδιάρα η μάνα μου ήρθε και μου έκανε έκπληξη στο σημείο που περίμενα να παραλάβω τη Φλόγα απ τον προηγούμενο. Σπουδαίο και όμορφο να βλέπεις τη μανούλα σου μετά από τόσο καιρό στην άλλη άκρη της Ελλάδας!
Θυμάμαι πως έτρεχα και τα 300 μέτρα μου φάνηκαν σαν 10 και δεν είχα καθόλου σάλιο στο στόμα μου... Η τιμή και το βάρος να κουβαλάς και να μεταλαμπαδεύεις την Ολυμπιακή Φλόγα!

Μετά το όμορφο αυτό ταξίδι, για εμένα η συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν τελείωνε εκεί. Έπρεπε να τρέξω και να καλύψω πρόβες για τη συμμετοχή μου ως ερμηνεύτρια στη Τελετή Λήξης που με είχαν επιλέξει έπειτα από αίτηση μου να γίνω εθελόντρια.
Άλλη υπέροχη εμπειρία τόσο για τις πρόβες όσο και για εκείνο το βράδυ...!
Δε θα ξεχάσω ποτέ, μα ποτέ την ώρα που ξεπρόβαλα από τη πύλη που θα βγαίναμε την ώρα που ερχόταν η σειρά μας. Το θέαμα ήταν εκπληκτικό με χιλιάδες κόσμου να φαίνονται σαν μικρές τελίτσες και να βλέπω μόνο φλας και χρώματα! Και τώρα εμείς έπρεπε να βγούμε στη μέση του σταδίου και να κάνουμε το νούμερο μας με όλο αυτό το κόσμο να χειροκροτεί, να κραυγάζει και να φωτογραφίζει μανιωδώς...Να ξέρουμε πως μας βλέπει όλος ο πλανήτης και να έχουμε το νου μας να είμαστε συντονισμένοι με τη μουσική και μεταξύ μας. Πάντως, το πως γέμισε η ψυχή μου όταν πάτησα το πόδι μου μέσα στο στάδιο είναι κάτι το μοναδικό. Αισθάνθηκα όπως πρέπει να αισθάνονται οι μεγάλοι ροκ σταρ που έχουν από κάτω τους τόσο κόσμο να τους αποθεώνει! Το νούμερο μου ήταν την ώρα που τραγουδούσε η Μαρινέλλα και εμείς κάναμε τις ξανθιές με τα λαμέ που χόρευαν πάνω σε τραπέζια... Όχι και από τα πιο σπουδαία νούμερα αλλά μόνο η αίσθηση που μπήκα μέσα στο στάδιο και έζησα αυτή την εμπειρία, μου έφτανε.

Αυτή η χρονιά θα μου μείνει αξέχαστη. Οι εμπειρίες που έζησα, αυτά που μοιράστηκα και ένιωσα σε συνδυασμό με τη τρέλα και τον ενθουσιασμό των 20 μου χρόνων ήταν μοναδικά και ανεπανάληπτα! Από τότε έχω πάρει μέρος ως εθελόντρια σε διάφορες διοργανώσεις της Ολυμπιακής επιτροπής όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνη τη χρονιά, το 2004 που ο δικός μου ενθουσιασμός συνάντησε τον ενθουσιασμό όλων των Ελλήνων και την αίσθηση πως είμαστε πραγματικά το Κέντρο της Γης!

Εύχομαι να μπορούσα να το ξαναζήσω αλλά ξέρω πως αυτό δεν θα είναι εφικτό, τουλάχιστον όχι με την ένταση που το έζησα τότε.
Εύχομαι όμως μέσα απ τη καρδιά μου να επανακτήσουμε σαν χώρα τις δυνάμεις μας και να αισθανθούμε και πάλι δυνατοί, ευτυχισμένοι και ενωμένοι όπως τότε!

Θα ήθελα να ζητήσω από τα φιλαράκια που ήμασταν μαζί σε όλο αυτό να γράψουν απο κάτω σχόλια και γεγονότα που παρέληψα ή ξέχασα να αναφέρω. 

Φιλιά σε όλους!
Κ.


Η πρώτη μπλούζα ήταν η χειμωνιάτικη και στο πίσω μέρος έγραφε όλη τη πορεία της Φλόγας.

 




Η δεύτερη ήταν η καλοκαιρινή και έγραφε τα βασικά της σημεία στην Ελλάδα και στις 5 Ηπείρους.




Από ενθύμια έχω σχεδόν τα πάντα αλλά είναι καταχωνιασμένα και δε μπορούσα να τα βρω και να τα φωτογραφίσω όλα. Μιλάμε για ρούχα, πετσέτες, pins, σφυρίχτρες, καπέλα κλπ, κλπ...
Είχα επίσης πολλές ακόμη φωτογραφίες αλλά έχω φάει το κόσμο και ότι σκληρό δίσκο έχω να τις βρω αλλά παραμένουν άφαντες... Οι παρακάτω, ωστόσο θα σας δώσουν μια εικόνα.












Και για το τέλος, τα 2 τραγούδια που δεν σταμάταγε να παίζει το βαν!








Σχόλια

  1. Κατερινάκι μου συγκινήθηκα, καταπληκτικό!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαρά μου αυτά που μοιραστήκαμε θα μείνουν για πάντα μέσα μας!
      Σε ευχαριστώ πολύ!
      Φιλάκια γλυκιά μου!

      Διαγραφή
  2. Και εγω συγκινηθηκα. Και να σ θυμησω πως ειχα ερθει κ εγω με τη σειρα μου στη χαλκιδα...σας ειχα βρει κ μαλιστα ειχα μεινει κ μαζι σας. Εζησα για λιγο ολη αυτη την τρελα..κ πηρα μια γευση για το ποσο φανταστικη πρεπει να ηταν ολη αυτη η περιοδος για ολους σας. Το αδερφι σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πως δε το θυμάμαι αδέρφι μου..;! Και εκτοπίσαμε τη Μαρκέλλα για να μείνεις στο δωμάτιο...χαχαχα! Πήρες έτσι και εσύ μια ιδέα του τι ζήσαμε! :-)

      Διαγραφή
  3. Τη ρούφηξα τη διήγηση σου Κατερινάκι μου κι ένιωσα τη συγκίνηση και τη νοσταλγία σου!
    Εδώ εγώ που απλά παρακολούθησα τις τελετές ( αλλά και τη φλόγα που πέρασε από το δρόμο μου και λαμπαδηδρόμος στο κομμάτι του δρόμου μου ήταν μαθήτιρια μου -άτομο με ειδικές ανάγκες) ένιωσα υπερήφανη για την ιστορία μας, πόσο μάλλον εσύ που τα έζησες όλα από κοντά!
    Φιλιά πολλά τυχερούλα :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τέτοιες απίστευτες συγκινητικές στιγμές με κάθε λογής ανθρώπους που συνατούσαμε στο διάβα μας, ζήσαμε Αριστέα μου! Από τον διάσημο μέχρι τον πραγματικά ταλαιπωρημένο άνθρωπο που όμως όλοι είχαν ζωγραφισμένο τον ενθουσιασμό στο πρόσωπο τους!

      Οπότε σίγουρα συναντηθήκαμε τότε και ας μη το θυμόμαστε...! ;-)
      Πολλά φιλιά κορίτσι μου!

      Διαγραφή
  4. Πω πω πω! Τι εμπειρία! Συγκινήθηκα και ανατρίχιασα (με την καλή έννοια) γιατί μου ήρθαν μνήμες από εκείνο το υπέροχο καλοκαίρι που πραγματικά νιώθαμε υπερήφανοι που ήμασταν Έλληνες και ενωμένοι! Τόσα συναισθήματα από κάποιον που το είδε απ' έξω! Φαντάζομαι πως νιώθατε εσείς που ήσασταν στο επίκεντρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι απίστευτα που θυμόμαστε όλοι εκείνη την περίοδο με αυτά τα όμορφα συναισθήματα και με νοσταλγία...!
      Να είσαι καλά Rylie! Σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου :-)
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  5. Τρελαίνομαι να διαβάζω τέτοιες εμπειρίες....
    Εγώ προσωπικά δεν έζησα κάτι τέτοιο καθότι τότε σπούδαζα Θεσ/κη, αλλά όμως έχω μια μικρή ανάμνηση,,,,
    τότε μου άρεσε ένα παιδί από την πόλη μου.ωραία....τυχαία τον είδα στην τηλεόραση σε ένα ρεπορταζ της ΕΡΤ που κάνανε για τα πινς που ήταν στην μόδα...και έλεγα ήταν αυτός δεν ήταν αυτός...μετά από χρόνια το παιδί αυτό έγινε φίλος μου- σύζυγός μου!!!! και όταν ήρθε η κουβέντα γα τους ολυμπιακούς τον ρώτησα και μου απάντησε πως δούλευε στο ΟΑΚΑ στο κυλικείο όλες τις ημέρες των αγώνων, και επειδή ως πιτσιρικαρία ήταν πολύ της μόδας τα πινς φορούσαν πάρα πολλά, και όταν ήρθε μια δημοσιογράφος να πιει καφέ της έκανε εντύπωση όλο αυτό, οπότε του είπε πως θα κάνει ένα ρεπορταζ για τα πινς και πως θα του πάρει συνέντευξη....
    καμία σχέση με όλο αυτό που περιγράφεις...αλλά γα μένα είναι κάτι!!!!!!!!!!
    Καλώς σε βρήκα πρώτη φορά στο blog σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πλάκα μου κάνεις! Αυτή είναι απίστευτη ιστορία!!
      Πολύ χαίρομαι που αυτός ο άνθρωπος που σε ενθουσίασε από τόσο μακριά το έφεραν οι συγκυρίες να τον παντρευτείς..!

      Καλά στη Θεσ/νίκη είχαμε περάσει απίστευτα... Θυμάμαι πως διανυκτέρευσε φυσικά εκεί η Φλόγα και το βράδυ στο περίπτερο μας ήρθε ο Τσακι Τσαν! Απίστευτο; Η πρώτη και τελευταία φορά που είναι χολιγουντιανό σταρ απο κοντά! Είχε φοβερή ενέργεια, χαμογελαστός μέχρι τα αυτιά και πολύ φιλικός ενώ εμείς φωτογραφιζόμασταν συνέχεια μαζί του! Απίστευτες θύμισες έχω...

      Ευαγγελία Καλωσόρισες και από εδώ...!
      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  6. Κατερινα μου τι ωραιο ταξιδι ! μαζι σου διαβαζοντας μπηκα στο τοσο ζεστο και συγκινητικο κλιμα της διηγησης σου, εχεις πολυ ωραιες αναμνησεις και αξιζε ολο αυτο και για εμας σαν λαος που το ζησαμε στις οθονες , ποσο μαλλον να παρεις και μερος στη διοργανωση, λυπαμαι που δεν βλεπω καποιο λογο να ξανααισθανθουμε ετσι, φιλια πολλα κουκλα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λυπάμαι και εγώ πραγματικά Μαίρη μου που δεν βλέπουμε καν φως στο τούνελ...!
      Να είσαι καλά!
      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Θα χαρώ να διαβάσω τη δική σας Άποψη!

Google+ Followers

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναγνώστες


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γενέθλια του Blog...με Δώρο!

Σήμερα έχουμε γενέθλια! 5 Χρόνια γιορτάζει το Blogόσπιτο μου :-) Μπορεί τα τελευταία δύο χρόνια να μην το τιμώ όπως θα ήθελα και του αρμόζει με τις αναρτήσεις μου, όμως όπως συμβαίνει πάντα με το σπίτι μας, έτσι και αυτό είναι εδώ ζωντανό γεμάτο αγάπη να δώσει και πάντα με ανοιχτές τις πόρτες του! Ξέρω, έχουμε χαθεί... Όλη η γνωστή γειτονιά μας τρέχει με χιλιάδες άλλες ασχολίες όμως αυτή είναι μια καλή γειτονιά με υπέροχους γείτονες που ακόμη και αν δεν συναντιόμαστε συχνά, ξέρουμε πως μπορούμε να πεταχτούμε δίπλα για μια Καλημέρα!
Ακόμη και όλους εσάς που δεν σας ξέρω αλλά βλέπω πως με παρακολουθείτε ακόμη και ας μην έχετε αφήσει ποτέ το σχόλιο σας, σας ευχαριστώ! Σας ευχαριστώ που έρχεστε και αφιερώνετε χρόνο να με διαβάσετε γιατί η παρουσία σας είναι πολύ σημαντική!

Διάλεξα σήμερα να σας μιλήσω για το τι είναι αυτό που κάνω. Θα έχετε καταλάβει ήδη από τις τελευταίες μου αναρτήσεις πως σας μιλώ για το Coaching. Τι είναι όμως το coaching και τι το κάνει τόσο σημαντικό;
Το Coaching ε…

Ιστορίες της διπλανής κρίσης, Παρουσίαση Βιβλίου της Μαρίας Κανελλάκη

Σήμερα έζησα μία από τις πιο ιδιαίτερες εμπειρίες μου. Μέρες τώρα είχα δει την ενημέρωση για την Παρουσίαση του πρωτότοκου βιβλίου της Μαρίας Κανελλάκη και είχα δηλώσει πως θα παρευρεθώ, αλλά όταν έχεις μικρό παιδί τίποτα δεν είναι σίγουρο μέχρι τελεταία στιγμή... Τελικά η τύχη, αυτή τη φορά, ήταν με το μέρος μας και καταφέραμε να παρευρεθούμε. Με την ψυχή στο στόμα βέβαια γιατί έπρεπε να επιστρέψουμε το συντομότερο στη μικρή αλλά τα καταφέραμε... και ήταν από τις ωραιότερες επιλογές που έχω κάνει!
Ότι και να πω είναι λίγο για την Μαρία που την γνώρισα επιτέλους από κοντά αλλά και για την γραφή της...! Γλυκιά, ευγενέστατη, ταπεινή, αληθινή και αξίζει τόσο όλο αυτόν τον κόσμο που ήρθε να την τιμήσει, όσο και χιλιάδες αναγνώστες που αξίζει να την διαβάσουν. Η γραφή της μοναδική, αληθινή σαν την ίδια, ζωντανή, βγαλμένη απ τις εμπειρίες της που όμως αγγίζουν απαλά αλλά βαθιά τις εμπειρίες όλων μας. Τα υπέροχα αλλά μετρημένα λόγια που ακούσαμε από τους συνεργάτες και τον εκδότη της, ήταν …

Happy...MindFul November!

Καλό Μήνα φίλοι μου! Εύχομαι να έχουμε έναν όμορφο Νοέμβρη που θα μας βάλει σιγά αλλά σταθερά και αισιόδοξα σε Χριστουγεννιάτικη Διάθεση!
Σκέφτηκα για αυτόν τον μήνα να παίξουμε ένα "παιχνίδι"!
Μπορεί να το ονομάζω έτσι όμως είναι από τα πιο δυνατά εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για την προσωπική μας ενδυνάμωση! Ο καθένας με τον χρόνο του και για όσο του είναι εφικτό, σας προτείνω να προσπαθήσουμε να γίνουμε πιο Ενσυνείδητοι (Mindful)! Τι σημαίνει αυτό άραγε;
Καθημερινά λειτουργούμε όλοι μας, λίγο ή πολύ, ως ρομπότ.....  Ακολουθούμε σταθερή ρουτίνα, κάνουμε μηχανικές κινήσεις, συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει, όσο και αν μερικές φορές το μυαλό μας πάει να σκεφτεί πιο δημιουργικά, επαναφέρουμε με τρομερή μαεστρία τον εαυτό μας στην "πραγματικότητα" (ποια πραγματικότητα άραγε;) και γενικότερα παραμένουμε στα δεδομένα και τις σταθερές μας μη τυχόν και βγούμε απ τη ζώνη ασφαλείας μας.... Οι ασκήσεις ενσυνειδητότητας μας βοηθούν να βιώσουμε…

Secret Santa swap 2017

5 Χρόνια Blogging...με Δώρο!

Δε...Δε Musical !