Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξενιτεμένος στα Καράβια - Αληθινή Ιστορία...





Έτος 1956. Ο Γάμος τους ήταν αρχικά από συνοικέσιο… Ανεξάρτητα αν στη συνέχεια έγινε μια αγάπη μεγάλη. Τα χρόνια, τότε δύσκολα, φτωχά. Η ζωή τους προδιαγεγραμμένη.


Αμέσως μετά τον γάμο εκείνος έπρεπε να φύγει.. Β’ Μηχανικός ήταν ο τίτλος του. Από εδώ και πέρα για πολλά χρόνια που θα ακολουθούσαν, εκείνος θα έλειπε για μήνες από την συζυγική στέγη. Τα καράβια τότε είχαν χρήματα. Ο κόσμος θυσίαζε τη ζωή του αλλά έστελνε πίσω στην Ελλάδα ένα σημαντικό ποσό, το οποίο βοηθούσε δύο και τρεις οικογένειες όχι μόνο να ζήσουν αλλά και να χτίσουν τη ζωή των ίδιων και των παιδιών τους.

Εκείνη έμεινε πίσω. Σε ένα φτωχό προσφυγικό σπίτι στην Κοκκινιά που έμελλε να γίνει τριώροφο. Επάνω στο χρόνο γέννησε την πρώτη τους κόρη. Εκείνος γνώρισε το μωρό όταν ήταν 40 ημερών. Το βαφτίσανε και έφυγε ξανά στις 10 μέρες. Μετά από σχεδόν 4 χρόνια ήρθε στη ζωή και η δεύτερη κόρη. Η χαρά του ήταν μεγάλη, ήταν ο μεγαλύτερος γιος από 12 παιδιά, τα περισσότερα αγόρια και είχε επωμισθεί όλο το βάρος της ανατροφής τους. Δεν θα άντεχε άλλα αγόρια… Τα κορίτσια του ήρθαν σαν ανακούφιση, ανεξάρτητα αν για πολλά χρόνια τον φώναζαν «Θείο»… Δεν ήξεραν τι πάει να πει πατέρας. Δεν είχαν ποτέ τον πατέρα τους, όμως εκείνος ήταν ο φύλακας άγγελος τους! Από εκεί, απ την ξενιτιά μόνο για την οικογένεια του ενδιαφερόταν. Μόνο για αυτούς δούλευε και καρτερούσε την στιγμή που θα επέστρεφε σπίτι.

Μηνιαίως αντάλλασσαν αλληλογραφία. Ότι γινόταν στο σπίτι έπρεπε να το γνωρίζει ο μαστρο-Θανάσης αλλά και εκείνος την ενημέρωνε όσο μπορούσε για τα τεκταινόμενα επάνω στο πλοίο αλλά και για τις χώρες που γνώριζε. Οι λέξεις δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν την αίσθηση και την αγάπη που ξεχείλιζε όταν βρισκόντουσαν μαζί, όμως ήταν παρήγορες και τους κρατούσαν συντροφιά. Η συγκίνηση ήταν διάχυτη και κάθε φορά που λάμβανε ο ένας γράμμα από τον άλλο αισθανόντουσαν σαν τα πουλιά που τα ελευθέρωσες απ το κλουβί τους!

Εκείνη του είχε πει: «Από τα 30 μίλια από το λιμάνι του Πειραιά και μετά κάνε ότι θες»… (ήταν άντρας και εκείνη γνώρισε πολύ καλά πως δεν μπορούσε να έχει απαιτήσεις για τόσους μήνες) «… από τα 30 μίλια και εδώ, είσαι δικός μου!» . Ήθελε πολύ τόλμη για να το πει μια γυναίκα αυτό….

Η Φωφώ, όπως την αποκαλούσε εκείνος, στάθηκε αντάξια στον άντρα της που δούλεψε σκληρά και με θυσίες για την οικογένεια του. Εκείνος έστελνε χρήματα και εκείνη έχτιζε με τα ίδια της τα χέρια το σπίτι τους. Όταν γύρισε εκείνος για τα καλά, δεν πίστευε στα μάτια του για τον θησαυρό που παντρεύτηκε! Όχι μόνο δεν σπατάλησε τα χρήματα που έβγαλε εκείνος με κόπο και ιδρώτα αλλά μάλιστα φρόντισε για το μέλλον των ίδιων και των παιδιών τους.

Εκείνος έκοβε και εκείνη έραβε!

Η δουλειά του Θανάση και το νοικοκυριό της Φωφώς έγιναν παράδειγμα στις γενιές που ακολούθησαν.





Αυτή ήταν η συμμετοχή μου, ανάμεσα σε άλλες 31 παρακαλώ (!) στο 2ο παιχνίδι της Φλώρας Παίζοντας με τις Λέξεις (του 2ου κύκλου) από το όμορφο blog της http://texnistories.blogspot.gr/.
Οι λέξεις με τις οποίες πήραμε μέρος και έπρεπε να τις χρησιμοποιήσουμε σε κάποιο κείμενο, ήταν: ζωή, καράβι, λέξη, τόλμη και κλουβί.

Ήταν η πρώτη φορά που πήρα μέρος και απόλαυσα αυτή την εμπειρία. Η συμμετοχή μου δεν διακρίθηκε, όμως έλαβε 3 πόντους και ευχαριστώ πολύ αυτούς μου τους έδωσαν και πήρα, έτσι το βραβείο συμμετοχής!
Το θέμα εξάλλου, δεν ήταν να διακριθώ, ήταν να συμμετάσχω και μάλιστα με μια αληθινή ιστορία που έβγαινε μέσα από την ψυχή μου και τα μάτια μου πλημμύριζαν δάκρυα όταν την έγραφα...
Οι ήρωες είναι ο παππούς και η γιαγιά μου και έτσι ακριβώς έχει η ιστορία τους με πολύ λίγα λόγια...

Συγχαρητήρια στους νικητές που είχαν μακράν, δυνατά κείμενα αλλά και σε όλους τους συμμετέχοντες, ενώ ευχαριστώ και πάλι την Φλώρα για την ευκαιρία να συμμετάσχω στο παιχνίδι της και εύχομαι να με εμπνεύσουν αναλόγως και οι καινούριες λέξεις των επόμενων παιχνιδιών.


Καλό μας τριήμερο!!!
Κ.


Βραβείο Συμμετοχής!






Σχόλια

  1. Καταπληκτικό που με αυτές τις λέξεις, παρουσίασες την ιστορία των παππούδων σου!! :) Όμορφη η ιστορία τους! :) Να είναι πάντα καλά!
    Φιλιά Κατερίνα μου και καλό τριήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ πολύ Παλομάκι!
      Τον παππούλη μου τον έχω χάσει αρκετά χρόνια τώρα και η γιαγούλα μου δεν είναι καθόλου καλά άλλα έζησαν πολύ όμορφα χρόνια και ζήσαμε και εμείς πολύ όμορφα μαζί τους :-)
      Καλό τριήμερο και σε σένα. Πολλά φιλιά!!!

      Διαγραφή
  2. Ήταν πάρα πολύ όμορφη ιστορία...μπράβο Κατερίνα μου..
    Θα χαρώ πολύ να διαβάσω κι άλλες δικές σου...φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Μαράκι μου! Να είσαι καλά!
      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Αχ, απέχω από το παιχνιδάκι της Φλώρας μας εδώ και καιρό επειδή δεν έχω πρόσβαση στο ίντερνετ.
    Βρήκα όμως την ιστορία σου πολύ συγκινητική και χαίρομαι που τη μοιράστηκες μαζί μας. :)
    Φιλί γλυκό από Μελβούρνη και καλό τριήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά Αγριμιώ μου! Χαίρομαι που σου άρεσε!
      Πολλά φιλιά στη μακρινή Μελβούρνη! Να περνάς καλά και να προσέχεις!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Προερχόμενη από ναυτικό νησί, κατανόησα την ιστορία σου μέχρι την τελευταία λέξη σου...
    Αξίζουν πολλά σ' εκείνον και σ' εκείνη... Γνώριμη ιστορία αγωνιστών της στεριάς και της θάλασσας.
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο δίκιο έχεις Φλώρα μου...
      Να είσαι πάντα καλά!
      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  5. Mπραβο σου Κατερινα , ομορφη ιστορια και οταν ειναι και αληθινη σε αγγιζει πιο πολυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ Μαίρη μου!
      Έτσι είναι πάντα... :-)

      Διαγραφή
  6. Κατερινάκι μου συγχαρητήρια!! Ήταν πολύ ιδιαίτερη και τώρα που μας αποκάλυψες ότι ήταν αληθινή και οικογενειακή γίνεται ακόμα πιο πολύ! Να συνεχίσεις να γράφεις.. δεν έχουν σημασία οι βαθμοί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι Κατερινάκι μου, δεν έχουν καμία σημασία οι βαθμοί!
      Σε ευχαριστώ πολύ. Πολλά φιλάκια!

      Διαγραφή
  7. Θα συμφωνήσω με την Κατερίνα από πάνω! Τώρα που αποκάλυψες πως ήταν μια οικογενειακή ιστορία, αποκτά άλλη βαρύτητα και αξία!
    Μπράβο! Εύχομαι να συνεχίσεις!
    Φιλάκια πολλά!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Αγγελάκι! :-)
      Η αξία των προσωπικών ιστοριών είναι μεγάλη για όλους μας!
      Ευχαριστώ για την στήριξη!
      Φιλάκια!!!

      Διαγραφή
  8. Κατερινάκι μου και μόνο ότι η ιστορία ήταν αληθινή τι να πω; Μπράβο και πάλι μπράβο κορίτσι μου!
    Συγκινήθηκα κι εγώ μαζί σου!
    Φιλιά πολλά και να συνεχίσεις τις προσπάθειες, ναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο σε ευχαριστώ Αριστούλι μου...!
      Θα συνεχίζω κάθε φορά που θα εμπνέομαι!
      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  9. καλημερα! καλη εβδομαδα! συγχαρηρηρια για τη συμμετοχη σου! φιλακιαα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλή εβδομάδα και σε εσένα! Σε ευχαριστώ που περνάς :-)
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Να σου πω κάτι? Μοιάζεις απίστευτα πολύ με τη γιαγιά σου!! Η ιστορία είναι υπέροχη και πολύ γλυκιά! Η γιαγιά σου είχε κότσια. :) Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά βρε Ευάκι μου! Κότσια, δε λες τίποτα...!
      Σε ευχαριστώ πολύ πολύ! Φιλάκια!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Θα χαρώ να διαβάσω τη δική σας Άποψη!

Google+ Followers

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναγνώστες


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γενέθλια του Blog...με Δώρο!

Σήμερα έχουμε γενέθλια! 5 Χρόνια γιορτάζει το Blogόσπιτο μου :-) Μπορεί τα τελευταία δύο χρόνια να μην το τιμώ όπως θα ήθελα και του αρμόζει με τις αναρτήσεις μου, όμως όπως συμβαίνει πάντα με το σπίτι μας, έτσι και αυτό είναι εδώ ζωντανό γεμάτο αγάπη να δώσει και πάντα με ανοιχτές τις πόρτες του! Ξέρω, έχουμε χαθεί... Όλη η γνωστή γειτονιά μας τρέχει με χιλιάδες άλλες ασχολίες όμως αυτή είναι μια καλή γειτονιά με υπέροχους γείτονες που ακόμη και αν δεν συναντιόμαστε συχνά, ξέρουμε πως μπορούμε να πεταχτούμε δίπλα για μια Καλημέρα!
Ακόμη και όλους εσάς που δεν σας ξέρω αλλά βλέπω πως με παρακολουθείτε ακόμη και ας μην έχετε αφήσει ποτέ το σχόλιο σας, σας ευχαριστώ! Σας ευχαριστώ που έρχεστε και αφιερώνετε χρόνο να με διαβάσετε γιατί η παρουσία σας είναι πολύ σημαντική!

Διάλεξα σήμερα να σας μιλήσω για το τι είναι αυτό που κάνω. Θα έχετε καταλάβει ήδη από τις τελευταίες μου αναρτήσεις πως σας μιλώ για το Coaching. Τι είναι όμως το coaching και τι το κάνει τόσο σημαντικό;
Το Coaching ε…

Ιστορίες της διπλανής κρίσης, Παρουσίαση Βιβλίου της Μαρίας Κανελλάκη

Σήμερα έζησα μία από τις πιο ιδιαίτερες εμπειρίες μου. Μέρες τώρα είχα δει την ενημέρωση για την Παρουσίαση του πρωτότοκου βιβλίου της Μαρίας Κανελλάκη και είχα δηλώσει πως θα παρευρεθώ, αλλά όταν έχεις μικρό παιδί τίποτα δεν είναι σίγουρο μέχρι τελεταία στιγμή... Τελικά η τύχη, αυτή τη φορά, ήταν με το μέρος μας και καταφέραμε να παρευρεθούμε. Με την ψυχή στο στόμα βέβαια γιατί έπρεπε να επιστρέψουμε το συντομότερο στη μικρή αλλά τα καταφέραμε... και ήταν από τις ωραιότερες επιλογές που έχω κάνει!
Ότι και να πω είναι λίγο για την Μαρία που την γνώρισα επιτέλους από κοντά αλλά και για την γραφή της...! Γλυκιά, ευγενέστατη, ταπεινή, αληθινή και αξίζει τόσο όλο αυτόν τον κόσμο που ήρθε να την τιμήσει, όσο και χιλιάδες αναγνώστες που αξίζει να την διαβάσουν. Η γραφή της μοναδική, αληθινή σαν την ίδια, ζωντανή, βγαλμένη απ τις εμπειρίες της που όμως αγγίζουν απαλά αλλά βαθιά τις εμπειρίες όλων μας. Τα υπέροχα αλλά μετρημένα λόγια που ακούσαμε από τους συνεργάτες και τον εκδότη της, ήταν …

Happy...MindFul November!

Καλό Μήνα φίλοι μου! Εύχομαι να έχουμε έναν όμορφο Νοέμβρη που θα μας βάλει σιγά αλλά σταθερά και αισιόδοξα σε Χριστουγεννιάτικη Διάθεση!
Σκέφτηκα για αυτόν τον μήνα να παίξουμε ένα "παιχνίδι"!
Μπορεί να το ονομάζω έτσι όμως είναι από τα πιο δυνατά εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για την προσωπική μας ενδυνάμωση! Ο καθένας με τον χρόνο του και για όσο του είναι εφικτό, σας προτείνω να προσπαθήσουμε να γίνουμε πιο Ενσυνείδητοι (Mindful)! Τι σημαίνει αυτό άραγε;
Καθημερινά λειτουργούμε όλοι μας, λίγο ή πολύ, ως ρομπότ.....  Ακολουθούμε σταθερή ρουτίνα, κάνουμε μηχανικές κινήσεις, συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει, όσο και αν μερικές φορές το μυαλό μας πάει να σκεφτεί πιο δημιουργικά, επαναφέρουμε με τρομερή μαεστρία τον εαυτό μας στην "πραγματικότητα" (ποια πραγματικότητα άραγε;) και γενικότερα παραμένουμε στα δεδομένα και τις σταθερές μας μη τυχόν και βγούμε απ τη ζώνη ασφαλείας μας.... Οι ασκήσεις ενσυνειδητότητας μας βοηθούν να βιώσουμε…

Secret Santa swap 2017

5 Χρόνια Blogging...με Δώρο!

Δε...Δε Musical !