Ένα γράμμα στο Blog...

Τι ανάρτηση κάνεις μετά από 6 μήνες απουσίας;
Το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από εκεί και κατέληξα...
... Την ανάρτηση αίτησης συγχώρεσης στο ίδιο το blog...!

"Αγαπημένο μου ιστολόγιο Άποψη Τέχνης, είσαι το πρώτο μου παιδί.

Δημιουργήθηκες και Γεννήθηκες μέσα απο εμένα για να εκφράσεις και να δηλώσεις όλα αυτά που είμαι.

Και δεν είμαι λίγα εδώ που τα λέμε.... Είσαι ο λόγος που άρχισα να αποδέχομαι και να είμαι περήφανη για τη πολυπραγμοσύνη μου και να σταματήσει αυτή να με αγχώνει. Μέσα από εσένα, γράφοντας για εμένα, είδα και αναγνώρισα πολλά μου στοιχεία και κομμάτια.

Τα αγάπησα, τα αποδέχτηκα άλλα τα αποχαιρέτησα και άλλα τα ενίσχυσα.

Σου ζητώ ταπεινά συγνώμη που σε είχα κατεβασμένο 6 ολόκληρους μήνες πρώτα απ όλα γιατί εσύ είσαι πάντα εδώ να με περιμένεις.

Σου ζητώ επίσης συγνώμη γιατί μέσα σε όλα αυτά που κάνω και με τη νέα μου ενασχόληση με το Life Coaching, σκέφτηκα σοβαρά να κατέβεις εσύ και να ανέβει κάποιο άλλο ιστολόγιο στη θέση σου για να ανεβαίνουν εκεί οι σχετικές αναρτήσεις.

Όμως εσύ είσαι εγώ, η δική μου Άποψη. Άποψη και ματιά για όλα όσα γίνονται και περιβάλλουν τη ζωή μου. Και από τη στιγμή που το Life coaching είναι πλέον μέρος της προσωπικότητας και των εφοδίων μου στη ζωή, θα ανήκει και αυτό εδώ.

Εξάλλου το έχουμε πει πως η Τέχνη είναι μέσα στη ζωή και η ζωή στη Τέχνη και κάπως έτσι και το life coaching που αφορά στη τέχνη της ζωής και στο πως να ζούμε καλύτερα, πιο αρμονικά με τους γύρω μας, να κατανοούμε τον εαυτό και τους αγαπημένους μας και να πηγαίνουμε πολλά levels παραπάνω όσο το επιθυμούμε, είναι στο σωστό μέρος.

Ανήκει και αυτό εδώ μαζί με εμάς γιατί εμείς είμαστε αυτό και αυτό είναι εμείς. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει εδώ που τα λέμε... Δεν είναι λίγα αυτά που έχω ασχοληθεί και κάνει στη ζωή μου, έχουν όμως ένα κοινό παρονομαστή.... Εμένα, τις αξίες μου και τις αρχές μου.

Ποιος είπε πως ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κάνει ένα ή δυο το πολύ τρία πράγματα; Ο Άνθρωπος έρχεται στη ζωή για να ανακαλύψει τα ταλέντα και τα δυνατά του στοιχεία, να διορθώσει τα λάθη του και να πραγματοποιήσει τα όνειρα του.

Αν ο άνθρωπος ήταν για λίγα ή για τα συμβατικά ή για τα καθημερινά, δεν θα υπήρχαμε εμείς σήμερα. Δεν θα είχαμε τίποτα απ ότι έχουμε σήμερα και μας έχουν προσφέρει όλες αυτές οι μεγάλες προσωπικότητες ανά τους αιώνες.

Έτσι είναι λοιπόν το σπίτι μας, μας έχει ολοκληρωτικά με όλες μας τις πτυχές. Έτσι είναι και αυτό εδώ το bloggόσπιτο, εσύ. Ξέρεις, πολλές φορές με μπέρδεψαν λόγια ανίδεων που ζήλεψαν ίσως αυτό που έχουμε. Όχι, δεν είσαι ούτε life style blog, ούτε fashion blog, ούτε travel blog, ούτε μαμαδοblog. Δεν είσαι κάτι συγκεκριμένο και είσαι όλα μαζί. Δεν έχεις τίτλο, όχι γιατί δεν έχεις ταυτότητα αλλά γιατί ακριβώς έχεις τη δική μου ταυτότητα.

Εσύ είσαι το σπίτι που φιλοξενεί όλες μου τις ανησυχίες και μαζί φιλοξενούμε υπέροχους επισκέπτες και φίλους που μας εκτιμούν και τους εκτιμούμε.

Εσύ Άποψη μου, είσαι εδώ για να εμπνέεις και άλλους να βρίσκουν τα ταλέντα τους, να εργάζονται προς τα όνειρα τους, να δημιουργούν και να βιώνουν τη Τέχνη της Ζωής..!"

Ελπίζω να με νιώσατε και να γελάσατε και λίγο... ;-) Σε λίγες ημέρες κλείνουμε 6 Χρόνια ανάμεσα σε πολλά αξιόλογα και δυνατά blog...
Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να τα λέμε έστω και μια στο τόσο...!
Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα χαθούμε!

Υ.γ. Στο πλαίσιο επιστροφής μου, δεν θα μπορούσα να μην ανανεώσω δημιουργικά και το θέμα του blog. Πως σας φαίνεται;

Κατερίνα Βαλσαμίδη

Practitioner Coach

https://gr.pinterest.com/pin/454019206181042178/

Στα απλά βρίσκεται η Τέχνη της Ζωής μας!

VIA

photo via

Τελικά τέχνη είναι να κάνεις όμορφα, δημιουργικά πράγματα που σε χαλαρώνουν και σε αποφορτίζουν δίνοντας όλη σου την αγάπη και την ψυχή.

Φέτος οι γιορτές ήταν από τις ωραιότερες της ζωής μου συμπληρώνοντας έτσι και κλείνοντας ένα πραγματικά ενδιαφέρον και όμορφο έτος. Ο γάμος κάνει κάτι μαγικό... Σε ενώνει ακόμη περισσότερο, σε κάνει μια ψυχή, μια αίσθηση... Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλά από τότε που παντρεύτηκα αισθάνομαι πως η αγάπη μεγαλώνει και το δέσιμο γίνεται πιο δυνατό. Ξεχνάς και βάζεις στην άκρη χαζούς εγωισμούς πιο εύκολα πλέον, ενώ σκέφτεσαι δυο φορές αυτό που θα πεις για να μην πληγώσεις τον άνθρωπο σου. Νομίζω πως εμείς οι νέοι άνθρωποι έχουμε αρχίσει και καταλαβαίνουμε καλύτερα το νόημα της κοινής ζωής και του γάμου όταν είναι κάτι που το θέλουμε πολύ και εμείς και ο σύντροφος μας. Κουβέντες του στυλ ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα είναι απλά παραμύθια που ακούμε γιατί όταν έχεις αποφασίσει συνειδητά να προχωρήσεις πλάι σε έναν άνθρωπο το υπόλοιπο της ζωής σου, ξέρεις πως ο έρωτας σου δεν σβήνει έτσι εύκολα.... Αυτά βέβαια, είναι προσωπικές μου σκέψεις αλλά θα με ενδιέφερε να διαβάζω πως σκέφτεστε και εσείς τα πράγματα :-)

Οι φετινές γιορτές είχαν έντονη την τέχνη της ζωής!

Γιατί τι περισσότερο τέχνη από το να ξαναθυμάσαι πως είναι να περπατάς στη φύση, να κοιμάσαι λίγο παραπάνω, να τρως καλά, να έρχεσαι σε επαφή με τα ζώα, να παίρνεις αναπάντεχες αποφάσεις για μια ξαφνική εκδρομή που θα την θυμάσαι για καιρό, να διασκεδάζεις, να χορεύεις, να συνταντάς τυχαία παλιούς και αγαπημένους γνώριμους, να γελάς, να παίζεις με το χιόνι, να φτιάχνεις βασιλόπιτα και να μοσχοβολάει το σπίτι 3 μέρες και να πίνεις όσο κρασί δεν είχες πιει όλο το χρόνο....;

Η παράσταση μας "ΔΕ....ΔΕ....Musical" συνεχίζεται για άλλες δυο παραστάσεις μέσα στον Ιανουάριο, τις Τετάρτες 14 και 21 του μηνός και ώρα 21:30μμ στον ίδιο χώρο, στο Θέατρο Χυτήριο στο Γκάζι.

Όσοι δεν προλάβατε πριν τις γιορτές αλλά και όσοι θέλετε να το ξαναδείτε, σας περιμένουμε!

"Ένας σκηνοθέτης ψάχνει απελπισμένα μια πρωτότυπη ιδέα.Η αναζήτηση αυτής της ιδέας γίνεται και το θέμα μιας παράστασης που δεν τη βλέπουμε ν ανεβαίνει.Το "Δε δε musical " είναι μια συμπυκνωμένη αφήγηση μιας ομάδας καλλιτεχνών,της οποίας,κάθε μέλος,έχει τη δική του πρωτότυπη ιδέα και το προσωπικό υπαρξιακό του πρόβλημα. "

Η τρομοκρατία και η επικαιρότητα μας έχουν παγώσει όλους όμως δεν πρέπει να αφήσουμε να νικήσουν τα φανατικά, κλειστά με παρωπίδες μυαλά που επιβάλλονται με τη βία και τις δολοφονίες!
Είμαστε πολύ πιο δυνατοί και πρέπει να μένουμε ενωμένοι για να μη βρίσκουν δίοδο να τρυπώνουν τέτοιου είδους συμπεριφορές, νοοτροπίες και άνθρωποι. Όσο περισσότερο φαγωνόμαστε μεταξύ μας τόσο τους στρώνουμε τον δρόμο για να εισβάλουν στις ζωές μας! Μη φοβάστε! Αυτά τα μυαλά δεν αντιπροσωπεύουν καμιά θρησκεία και κανέναν λαό, αντιπροσωπεύουν μόνο την τρέλα τους.....

Εύχομαι να έχουμε ένα πλούσιο σε όμορφες στιγμές 2015 και μη ξεχνάτε πως η Ζωή μας είναι μια Τέχνη και η Τέχνη της Ζωής βρίσκεται στα απλά και όμορφα πράγματα....!

Καλό μας Σαββατοκύριακο!

Κ.

υ.γ. Μια νέα και πιο απαιτητική θέση που προέκυψε για εμένα στην εταιρία που εργάζομαι και η απόφαση μου να ασχοληθώ ακόμη περισσότερο με το κομμάτι του performing και να πάρω κάποια επιπλέον μαθήματα στη σχολή, το πιο πιθανό είναι να έχουν το αποτέλεσμα να με χάσετε και να σας χάσω για ένα διάστημα αν και πάντα προσπαθώ και θα προσπαθώ να κάνω την βόλτα μου και να μένω ενήμερη για τις αναρτήσεις σας αλλά και να σας ενημερώνω για τα δικά μου! :-)

Καλό μας Μήνα με την Τέχνη του Φθινοπώρου!

Καλό μήνα φίλοι μου,

Ξεκίνησα να ενημερωθώ για τα τρέχοντα πολιτιστικά δρώμενα ώστε να σας τα μεταδώσω όμως γρήγορα κατάλαβα πως ο Οκτώβρης, τουλάχιστον ο φετινός, είναι σχετικά "νεκρός" μήνας όσον αφορά σε αυτό το κομμάτι.

Παρ' όλα αυτά πρόκειται για έναν πολύ όμορφο μήνα.

Έχουμε ήδη προσπεράσει τον προσαρμοστικό Σεπτέμβρη και μπαίνουμε σιγά-σιγά στην αληθινή αίσθηση του επερχόμενου χειμώνα.

Για εμένα ο Σεπτέμβρης ήταν πάντα προσαρμοστικός. Με έκανε να θέλω να ξεκινήσω καινούρια πράγματα όμως έμενα στο ψάξιμο και κατέληγα να παίρνω τις αποφάσεις μου μέσα στον Οκτώβρη.

Έτσι και φέτος αγάπησα από την αρχή του κιόλας αυτόν εδώ τον μήνα γιατί επιτέλους ξεκίνησα κάτι που ήθελα πολλά χρόνια τώρα, κάτι που με τραβούσε αλλά για κάποιο λόγο δεν μου καθόταν.

Τέχνη: Ανάγκη, Διέξοδος ή Πολυτέλεια;

Πολλοί ασχολούμαστε με διάφορες μορφές της.

Μάθε τέχνη κι άστηνε έλεγαν οι παλιοί εννοώντας να γίνεις τεχνίτης σε κάτι, να πιάνουν τα χέρια σου, ούτως ώστε αν ποτέ χρειαστεί και έρθεις στην ανάγκη, τουλάχιστον να μην πεινάσεις... Σήμερα μας έχουν κόψει και αυτό..Πόσοι είναι οι άνεργοι τεχνίτες;

Ας πάμε όμως στην τέχνη αυτή καθεαυτή. Όχι όλος ο κόσμος αλλά πάρα πολύς έχει μια τέχνη που αγαπά, που ασχολείται τις ελεύθερες ώρες του ή ακόμη είναι και το επάγγελμα του και από αυτή ζει!

Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση;

Κατά πόσο είναι εφικτό να ζήσεις από την τέχνη; Μήπως τελικά για αυτό λένε πως η τέχνη είναι για λίγους;

Μήπως πρέπει να είσαι ήδη οικονομικά εύρωστος για να μπορέσεις να επενδύσεις επάνω της και ίσως μια μέρα εκείνη να σου επιστρέψει λίγα ή και πολλά από τα χρήματα που σπατάλησες για χάρη της;

Ή μήπως δεν σε νοιάζει αν τελικά θα σου επιστρέψει κάτι;...

Σχεδόν για όλους όσους ασχολούνται με την τέχνη, αποτελεί ανάγκη!

Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιος να χορεύει ή να παίζει στο θέατρό ή να ζωγραφίζει αν δεν είναι εσωτερική του ανάγκη, αν δεν ικανοποιείται κάτι πολύ βαθιά μέσα του.

Πως, λοιπόν κάποιος που την έχει ανάγκη και θέλει να ασχολείται όλη του την ζωή με αυτή αλλά δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να την "ταΐζει" συνεχώς, θα τα καταφέρει; Θα πρέπει ή να την αφήσει, να την ξεχάσει και μαζί να χάσει ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού του ή να ασχολείται μαζί της καθαρά ως χόμπι.

Και πάμε στο σκέλος χόμπι... Μιλώντας προσωπικά για το θέμα που με απασχολεί, πραγματικά εξοργίζομαι με όλες τις σχολές χορού που δεν λένε να κατεβάσουν τις τιμές τους, χωρίς απαραίτητα να προσφέρουν την ανάλογη ή καν καλή ποιότητα!

Ανανέωσα το γυμναστήριο με 120 ευρώ τον χρόνο! Τον χρόνο! Για να πηγαίνω όποτε και όσο θέλω...όμως δεν μου προσφέρει ότι μου προσφέρει ο χορός...δεν με γεμίζει, απλά με γυμνάζει.

Δεν με συγκινεί, δεν με κάνει καλύτερη, δεν με κάνει να φεύγω από εκεί χαμογελώντας, δεν με ανατριχιάζει!

Μόνο ο χορός τα κάνει όλα αυτά και οι σχολές μπαλέτου οι οποίες συνήθως έχουν τα στυλ που ακολουθώ εγώ, εξακολουθούν να έχουν ψηλά τον αμανέ!

Ευτυχώς βέβαια υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις στον κανόνα και εκεί είναι που ελπίζω...

Κάποτε μπήκα στην διαδικασία να το σκεφτώ επαγγελματικά αλλά όταν μου είπαν πως αν θέλω να γίνω κάτι αξιόλογο θα πρέπει να μείνω για πάντα στο εξωτερικό, φοβήθηκα, πάγωσα, έμεινα εδώ...

Δεν είχα το θάρρος να τα παρατήσω όλα και να φύγω μακριά από όλους για την τέχνη μου, όμως έχω το δικαίωμα να την απολαμβάνω ως χόμπι σε προσιτές τιμές!

Τώρα που το σκέφτομαι, βέβαια, συνειδητοποιώ πως μάλλον συνάντησα και τους λάθος ανθρώπους σε αυτή την πορεία...

Ο χορός όμως δεν είναι το μόνο ακριβό χόμπι ή επάγγελμα.

Σχεδόν όλες τις τέχνες αν θες να σε πληρώσουν κάποια μέρα, πρέπει να τις πληρώνεις για πολλά χρόνια εσύ!

Να πούμε για τις σχολές υποκριτικής; για τους ζωγράφους; για τους τραγουδιστές; Που όλοι πρέπει να πληρώνουν μονίμως μαθήματα και εκθέσεις μήπως μια μέρα αποκτήσουν την κατάλληλη εμπειρία και καταφέρουν να βγάλουν μια δραχμή; Να πούμε μήπως πως σε όλο αυτό τον χώρο αν δεν ξέρεις κάποιον, αν δεν έχεις κάποιον, αν δεν έχεις λεφτά και αν δεν είσαι διατεθειμένος να ξεχάσεις την αξιοπρέπεια σου, δεν κάνεις τίποτα...;

Ας μην το πάμε εκεί όμως, η ουσία είναι πως η ψυχή που έχει ανάγκη να εκφραστεί, πρέπει να το κάνει με κάθε μέσο και ίσως μια μέρα καταλάβουμε πως η τέχνη είναι όντως ανάγκη και σταματήσουμε να την εκμεταλλευόμαστε με τρόπους που δεν της αξίζουν...

Διέξοδος! Για πολλούς αποτελεί διέξοδο. Διέξοδο από την καθημερινότητα, από τις δυσκολίες της ζωής, από μια άσχημη οικογενειακή και προσωπική ζωή και από τόσα άλλα.

Είναι πολλά τα παιδιά που περνούν δύσκολα και βρίσκουν διέξοδο στους στίχους και την μουσική.

Είναι πολλές γυναίκες που ξεδίνουν με το βελονάκι.

Είναι πολύς κόσμος που ζωγραφίζει για να αδειάσει το μυαλό του.

Όπως άκουσα και πρόσφατα τον Παντελή Βούλγαρη να λέει: "Όλους μας χωρά η Τέχνη".

...και έτσι είναι θα προσθέσω γιατί όλοι έχουμε δικαίωμα να ξεχαστούμε μαζί της, να ταξιδέψουμε, να ξεδιψάσουμε και να ξαποστάσουμε...!

Υπάρχουν τόσοι αξιόλογοι καλλιτέχνες στη χώρα μας... Είναι καλό να τιμάμε την ποιοτική τέχνη και τους καλλιτέχνες με το να παρακολουθούμε τα πολιτιστικά δρώμενα και γεγονότα. Εξάλλου κάνει πρώτα απ όλα καλό σε εμάς τους ίδιους!

Όλα αυτά και αυτά που μας λέει η ψυχή μας για την τέχνη είναι που την χαρακτηρίζουν και έτσι αποκτά το νόημα της προσωπικά για τον κάθε έναν από εμάς.

Είναι πάνω απ όλα Αγάπη και Έκφραση και για αυτόν και μόνο τον λόγο, θα ρωτήσω...

Γιατί κάνατε την τέχνη τόσο ακριβή;!

Κ.

Μερικές σκέψεις για προβληματισμό σας κατέθεσα.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να διαβάσω τις δικές σας.

photos via pinterest.com

Τι σημαίνει για εμένα Τέχνη.

Βάζω το "εμένα" στον τίτλο αυτής της ανάρτησης διότι η τέχνη είναι κάτι τόσο γενικό και άπιαστο που ο καθένας μπορεί πραγματικά να της δώσει και μια διαφορετική έννοια.

Προσωπικά βλέπω την τέχνη αρχικά ως ανάγκη και έπειτα και βασικά ως έκφραση.

Μέσα από την οποιαδήποτε τέχνη εκφραζόμαστε και βγάζουμε τα εσώψυχα μας.

Όποια τέχνη και να αγαπάς, μέσα από αυτή δείχνεις ποιος πραγματικά είσαι, εκφράζεις την ψυχή, την καρδιά και το μυαλό σου.

Δεν μπορείς να της κρυφτείς της τέχνης γιατί για αυτόν ακριβώς τον λόγο ασχολείσαι μαζί της, για να βγάλεις τον πραγματικό σου εαυτό!

Τον εαυτό που δεν μπορείς να εκφράσεις καθημερινά στον εργασιακό σου χώρο και τον κοινωνικό σου περίγυρο.

Τον εαυτό που όλοι έχουμε ανάγκη να βγάλουμε προς τα έξω γιατί δυστυχώς στην καθημερινότητα μας έχουμε μάθει να αναλαμβάνουμε πλείστους άλλους ρόλους με φανταστικές επιδόσεις στην υποκριτική και την υποκρισία...

Η τέχνη μας δίνει φτερά και δεν έχει σύνορα και όρια, όπως έλεγα στην πρώτη μου ανάρτηση!

Κάπως έτσι δημιουργήθηκε αυτό το blog.

Έγινε από την ανάγκη μου να εκφραστώ, να μιλήσω για όλα όσα μας απασχολούν και μας ταλαιπωρούν αλλά και για όλα όσα αξίζει να ζήσουμε και να χαμογελάμε, να μιλήσω για την ίδια την τέχνη αλλά βασικά για να εκφραστώ μέσα από τα μονοπάτια της και την καλλιτεχνική μου ματιά.

Μετά την έκφραση έρχεται φυσικά η δημιουργία, έρχεται το χειροπιαστό αποτέλεσμα των σκέψεων και των ιδεών μας, της μελέτης και του κόπου μας.

Μετά την δημιουργία έρχεται το άγχος του αποτελέσματος.

Ήμουν καλός; Άρεσε αυτό που δημιούργησα;

Έπειτα η αναμονή... και έπειτα το ίδιο το αποτέλεσμα. Η αλήθεια, η πραγματικότητα, η άποψη του κόσμου.

Οι καλλιτέχνες είναι ευαίσθητες ψυχές, πονούν και επηρεάζονται εύκολα, εξαρτώνται ψυχολογικά από την τέχνη τους και τα δίνουν όλα σε αυτήν!

Δεν λέω πως είμαι μια από αυτούς αλλά θα ήθελα πολύ να είμαι!

via

Τουλάχιστον η ματιά μου, οι σκέψεις, η γραφή και η έκφραση μου έχει κάτι από αυτή τους την μαγεία.

Τους καταλαβαίνω, συμπάσχω μαζί τους και εκφράζομαι πολλές φορές μαζί τους.

Το να είσαι καλλιτέχνης είναι δύσκολο πράγμα γιατί εκτός από τα μάτια του κόσμου έχεις να αντιμετωπίσεις κυρίως τους δικούς σου δράκους και να κυνηγήσεις τις δικές σου χίμαιρες!

Είσαι ο πιο αυστηρός σου κριτής και θέλεις τα πάντα στην εντέλεια.

Δεν σημαίνει πως είσαι στον κόσμο σου όμως πολλές φορές χρειάζεται να κλειστείς σε αυτόν για να βγάλεις τον καλύτερο σου εαυτό!

Η τέχνη όμως είναι κάτι το οικουμενικό και γενικό.

Δεν είναι για λίγους ή για κάποιους και δεν χρειάζεται κάποιος να το κάνει μόνο επαγγελματικά. Μπορεί απλά να ασχολείται προς τέρψη της ψυχής του.

Πολλές φορές δεν καταλαβαίνεις πιο είναι το κύριο επάγγελμα και πιο το χόμπι κάποιου, μιας και ο καλλιτέχνης άνθρωπος ότι και να κάνει, θα το κάνει πάντα με μια άλλη χάρη, με έναν άλλο τρόπο... πιο γλυκό, πιο ουσιώδες.

Τουλάχιστον ευχαριστιέμαι και χαίρομαι όταν άγνωστοι άνθρωποι με ρωτούν αν είμαι ηθοποιός ή κάτι άλλο σχετικό... Αυτό σημαίνει πως ο τρόπος που εκφράζομαι, που κινούμαι, που κοιτώ και μιλώ έχουν κάτι το ευγενικό, κάτι το παιδευμένο και το καλλιτεχνικό.

Δεν είμαι μια από αυτούς, όμως θα ήθελα πολύ να είμαι!

Έχω μάθει να κάνω τα πάντα από λίγο, να τα δοκιμάζω όλα και να τα προλαβαίνω όλα και αυτό το έχω πληρώσει γιατί ποτέ δεν δόθηκα αποκλειστικά σε κάτι, στο ένα!

Όμως δεν μπορώ να διορθώσω τον χαρακτήρα και την πολυπραγμοσύνη μου.

Δεν μπορώ να μην κάνω τα πάντα. Δεν μπορώ να μην τρέχω για όλα, ξέρω όμως πως έτσι δεν θα αισθανθώ ποτέ την απόλυτη χαρά της αφοσίωσης στην τέχνη μου!

Δεν είμαι μια από αυτούς, όμως θα ήθελα πολύ να είμαι!

Απλά ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσω έστω να ξανα ασχοληθώ με αυτό που λατρεύω!

Κ.

via

MoodBoard #11!

Έχω μπει σε Bachelor Mood και ας αργεί λιγάκι ακόμη, να πραγματοποιηθεί, και ας βρίσκουμε συνέχεια εμπόδια στην οργάνωση του... Εμείς θα πάμε και θα περάσουμε τέλεια!

Ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο σε νησάκι δεν το λες και απαρατήρητο bachelor..

Καλέ δεν παντρεύομαι εγώ..! Όπως σας είχα πει θα είμαι κουμπάρα στην κολλητή και όπως καταλαβαίνετε, το ζω σε όλο του το μεγαλείο!

Λένε, πως παίρνεις μια ιδέα, αλλά σαν να παντρεύεσαι εσύ, δεν είναι...θα δείξει...δεν αργούν και τα δικά μου :-). Όταν βρίσκω χρόνο, ρίχνω καμιά κλεφτή ματιά στο internet..μη νομίζεις από τον εαυτό μου κρύβομαι...μη μου μιλήσεις για αιώνια δέσμευση, μπορεί να πάθω εγκεφαλικό! Άλλα τελικά, όλα γίνονται στην ώρα τους και όταν είσαι έτοιμος και έχεις δίπλα σου τον ιδανικό άνθρωπο, τίποτα δεν σε αγχώνει πραγματικά...όλα βγαίνουν πολύ φυσικά!

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν πολύ χαλαρό, είχε λίγη αίσθηση από καλοκαιρινές διακοπές. Παρόλο που είχαμε και το μνημόσυνο της γιαγιάς, αισθάνθηκα πως ο χρόνος άργησε να κυλίσει, κάναμε τις βουτιές μας, ήπιαμε τα καφεδάκια μας και ξεφύγαμε λιγάκι από το άγχος της δουλειάς! Ευχαριστηθήκαμε φαγητό και γλυκά και από σήμερα δίαιτα, γιατί δεν πάει άλλο!

Φυσικά, πήγα στην Art-Athina, όπως σας είχα γράψει. Τα συναισθήματα που μου άφησε είναι κάπως ανάμεικτα...αλλά έτσι δεν είναι η Τέχνη;

Αυτό που αρέσει σε εμένα, δεν αρέσει σε εσένα, κάτι που εκτιμάς εσύ, εμένα μου περνά αδιάφορο και ούτω καθεξής. Υπήρχαν όμως έργα που θέλοντας και μη σε ταρακουνούσαν, σε ξυπνούσαν, σου έδειχναν σε τι κόσμο ζούμε και ποια είναι η καθημερινότητα και ποιοι οι προβληματισμοί μας.

Υπήρχαν και εκείνα που έλεγες, "Η τρέλα του καλλιτέχνη". Δεν υπήρχε ούτε εξήγηση, ούτε επεξήγηση...

Προσωπικά δεν μου αρέσουν τα μαύρα, σκοτεινά και τρομαχτικά έργα.

Προτιμώ χρώμα, ακόμα και ασπρόμαυρο να είναι αυτό αλλά να σου δείχνει κάτι, όχι το τίποτα..!

Προσωπική μου, πάντα, άποψη. Εξάλλου, είπαμε, η Τέχνη είναι υποκειμενικό πράγμα.

Έκανα και εγώ το "έργο" μου, δεν κρατήθηκα... :-)

Υπενθυμίζω την νέα μου σελίδα στο facebook και περιμένω να δω τα like σας!

www.facebook.com/ApopsiTexnis

Κ.

Η ιδέα του Weekly MoodBoard είναι της Lyriel από το BiScoto

και συμμετέχουν τα εξής ιστολόγια:

http://mystickland.blogspot.gr/

http://mytripssonblog.blogspot.gr/

http://beloved-ideas.blogspot.gr/

http://craftlandgr.blogspot.gr/

http://daysofbliss365.blogspot.gr/

http://everydayhappyhome.blogspot.gr/

Η Τέχνη του να Ζεις σαν Άνθρωπος μέσα στην Κρίση

Παξοί - Copyright Katerina Valsamidi

Το να ζεις σαν άνθρωπος, δεν είναι μόνο να τρως ένα πιάτο φαΐ της προκοπής, να μπορείς να χαίρεσαι ελεύθερος τον αέρα και τον ήλιο, να έχεις μια δουλειά που να μην καταντάει δουλεία, να έχεις μία στέγη και πολλά ακόμη που τουλάχιστον μέχρι πριν ελάχιστα χρόνια θεωρούνταν δεδομένα. Είναι πολλά ακόμη που μας έχουν κάνει να τα ξεχάσουμε προκειμένου να μας ορίζουν και να μας πείθουν ότι είμαστε όλοι καταθλιπτικοί και άχρηστοι.

http://www.flickr.com/photos/whatwhat/137576411/

Το να μπορείς, λοιπόν, να ζεις σαν άνθρωπος είναι να μπορείς να πας ένα θέατρο, χωρίς να κλαις τα λεφτά που έδωσες, είτε γιατί ήταν αυτά μετρημένα είτε γιατί είδες μια ακριβή και κακή παράσταση.

Είναι το να μπορείς να πληρώσεις, και οφείλεις να το κάνεις, όλους τους λογαριασμούς σου, χωρίς να αισθάνεσαι ότι σε πνίγει και το παραμικρό πάγιο που έχεις.

Είναι το να φας ένα φαγητό στο σπίτι ή έξω με παρέα και να χαρείς πρώτα απ’ όλα την παρέα!

Είναι το να ασχολείσαι με κάποια δραστηριότητα για να μπορείς να κρατάς το πνεύμα και το σώμα σου υγιή.

http://www.flickr.com/photos/dlemieux/4271324096/

Είναι να παρακολουθείς πολιτιστικά και πολιτισμικά γεγονότα με ή χωρίς αντίτιμο.

Είναι να μπορείς να έχεις την παιδεία και την υγεία σου εξασφαλισμένη!

Είναι να μην φοβάσαι να κάνεις οικογένεια γιατί μια μέρα θα πεινάτε όλοι μαζί.

Να μπορείς να πας σε μια συναυλία, σε μία παράσταση χορού, ένα σινεμά, για περπάτημα, να έχεις την δυνατότητα να κάνεις ένα δώρο, βρε αδελφέ!

Να έχεις την ελευθερία και τον χρόνο να διαβάσεις και να εκφραστείς.

Να μην φοβάσαι να κυκλοφορείς έξω είτε είσαι γυναίκα, είτε μετανάστης, είτε παιδί, είτε γενικά κοινωνικά ευάλωτος.

Είναι πολλά που μας κάνουν να διαφέρουμε από τα αξιαγάπητα ζωντανά μας.

Είναι αυτά που θεωρούνται απαραίτητα για να είσαι άνθρωπος!

Πείτε μου τώρα, πέρα από τις δυσκολίες που περνάμε και το πόσο κατεστραμμένο κράτος έχουμε, δεν είμαστε ο μόνος λαός που προσπαθεί και όσο περνάει από το χέρι του καταφέρνει πολλά από τα παραπάνω;

Και να μην ακούσω ότι πολλά από τα παραπάνω αφορούν την καλοπέραση, γιατί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, που τόσα δίδαξαν όλο τον κόσμο, μας δίδαξαν ότι δεν γίνεται μόνο να δουλεύεις. Πρέπει να ζεις (!) και για να ζεις πρέπει να υπάρχουν εναλλαγές εργασίας και ξεκούρασης.

Picture taken at the British Museum, London... http://www.flickr.com/photos/42978036@N00/2255525792/

Δεν είμαστε οι μόνοι που τελικά δεν μας πείθει ποτέ κανείς ότι είμαστε τελειωμένοι, άχρηστοι, τεμπέληδες και καλοπερασάκηδες;

Δεν θέλω να ασχοληθώ εδώ με το πόσα πράγματα μας στερούν οι «ηγέτες μας» ούτε με το ότι, ό, τι έχει διδαχτεί ο κόσμος από εμάς, το κάνει καλύτερα από εμάς γιατί απλά εμάς μας θέλουν όλοι υποταγμένους και δυστυχισμένους.

Θα σταθώ στο πόσο δυνατοί στην ψυχή, στο ήθος και στις παραδόσεις είμαστε. Στις απεριόριστες δυνατότητες μας, στο οξυδερκές πνεύμα μας, στην υπέροχη και πλούσια, το τονίζω πλούσια χώρα μας και σε φυσική ομορφιά και σε πραγματικά πλούτη: ορυκτά, τρόφιμα, γεωγραφική θέση, τουρισμό, μόρφωση πολιτών και πόσα ακόμη!

Θα σταθώ ακόμη στο πως για να μπορεί όλος ο υπόλοιπος κόσμος έστω και να κινείται και να σκέφτεται, σε εμάς το οφείλει.

Δεν είμαι από αυτούς που εθελοτυφλούν, παραδέχομαι ότι έχουμε κάνει τραγικά λάθη, και τους πολιτικούς μας που τους βρίζουμε εμείς τους εκλέξαμε, συνηθίσαμε στο ρουσφέτι και στο κονέ. Είχε σταματήσει να μετράει το επίπεδο ενός ανθρώπου και μετρούσε η γνωριμία του και όσο και να θεωρούμε πως τελείωσε η εποχή των παχιών αγελάδων, όλα αυτά ακόμη συμβαίνουν….

Η ουσία είναι, να κατανοήσουμε την αξία μας, να μετατρέψουμε όλα τα άσχημα σε όμορφα, να εκμεταλλευτούμε την δύναμη μας και να μειώσουμε τις αδυναμίες μας, να μην παραιτούμαστε, να μην απελπιζόμαστε, να λέμε ευχαριστώ όταν μας αφήνει κάποιος να περάσουμε στο δρόμο, να ζητάμε συγνώμη αν ενοχλήσαμε, να έχουμε το σθένος να παραδεχτούμε τα λάθη μας και το σθένος να μην τα ξανακάνουμε, να μπούμε στη θέση του άλλου, να γνωρίσουμε τους γείτονες μας, να χαμογελάμε περισσότερο, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας έτσι ώστε να γίνουν καλύτερα από εμάς.

Με λίγα λόγια, να διδάξουμε εκ νέου τον πολιτισμό και την ιστορία μας και όχι να τα επιβάλουμε στους έξω ενώ εμείς δεν τα τηρούμε και δεν τα ακολουθούμε…!

http://www.flickr.com/photos/marcelgermain/2844089790/

Αυτή, λοιπόν την τέχνη του να ζεις σαν άνθρωπος μέσα στην κρίση, ο Έλληνας την ξέρει καλά! Απλά πρέπει να την ξανά ανακαλύψει.... Είναι σπάνιο μετά από τόσους αγώνες, πόνο, υποταγή, πολέμους, κρίσεις, δυσκολίες, προσφυγιά να μείνει ένας λαός τόσο ανέγγιχτος και να αναδυθεί από τις στάχτες του! Να μην χάσει ποτέ τον πολιτισμό του, τα ήθη και τα έθιμα, την γλώσσα του, την θρησκεία του και μέσα από όλα τα άσχημα να έχει ακόμη τους καλύτερους επιστήμονες, τους καλύτερους ερευνητές, τους καλύτερους καθηγητές και έναν από τους πιο συμπαθητικούς, ευγενικούς, πρόσχαρους, φιλόξενους, φιλικούς, μορφωμένους και ενημερωμένους λαούς.

Και άλλοι περνούν δύσκολα αλλά δεν έχουν την ιστορία μας…. Και άλλοι έχουν πολιτισμό αλλά δεν έχουν περάσει ότι εμείς…..

Η Ελλάδα είναι μοναδική και στα Κάλλη και στα Πάθη της. 

Περιμένω τα σχόλια σας.

Κ.

photo credit: <a href="http://www.flickr.com/photos/marcelgermain/2844089790/">MarcelGermain</a> via <a href="http://photopin.com">photopin</a> <a href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/2.0/">cc</a>

photo credit: <a href="http://www.flickr.com/photos/42978036@N00/2255525792/">rayhaneh</a> via <a href="http://photopin.com">photopin</a> <a href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.0/">cc</a>

photo credit: <a href="http://www.flickr.com/photos/dlemieux/4271324096/">dlemieux</a> via <a href="http://photopin.com">photopin</a> <a href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/2.0/">cc</a>