3 Χρόνια Blogging!

3 Χρόνια μαζί σας ταξιδεύω στα πιο όμορφα ταξίδια, εικόνες, ιστορίες και δημιουργίες!

Το bloggάκι μου έχει γενέθλια σήμερα. Μέσα στο χειμώνα και αυτό σαν την ιδιοκτήτρια του και είναι τόσο χαρούμενο που βρίσκεται ακόμη ανάμεσα σας!

Μπορεί τον τελευταίο χρόνο να μην ήμουν τόσο ενεργή όσο θα ήθελα αλλά ποτέ δεν έπαψα να διαβάζω τα υπόλοιπα bloggoσπιτάκια έστω και σιωπηρά πολλές φορές και να κρατώ την επαφή μου μαζί σας μέσα από τις αναρτήσεις μου. Λίγες αναρτήσεις αλλά σημαντικές και σε σταθερή συχνότητα για να μη χάνομαι εντελώς.

Κάθε χρόνος δεν είναι ίδιος αλλά ούτε και το ίδιο δημιουργικός και εγώ αυτόν εδώ που πέρασε, έριξα πολύ βάρος στη δουλειά και την οικογένεια μου. Εξάλλου ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για τη χώρα μας, με σημαντικές αποφάσεις και βαθιές σκέψεις που δεν άφηναν και πολλά περιθώρια.

Πόσες αναρτήσεις ξεκίνησα και έμειναν στο πρόχειρο, πόσα ακόμη ξεκινούσα να μοιραστώ μαζί σας αλλά τελικά περνούσαν οι ημέρες και δεν προλάβαινα...
Αυτή η χρονιά είχε πραγματικά απ όλα.

Είχε δημιουργικότητα μέσα απ τα μαθήματα musical, είχε μικρές ανακαλύψεις, είχε απώλειες αγαπημένων προσώπων, είχε δυσάρεστα γεγονότα και άσχημες εξελίξεις, μα πάνω απ όλα είχε μια μεγάλη ευχάριστη έκπληξη, ένα θαύμα.... το μεγαλύτερο ίσως.

Αυτό το θαύμα είναι που με κρατά απασχολημένη τον περισσότερο καιρό και όλες μου οι σκέψεις, οι πράξεις και ανησυχίες αφορούν πλέον αυτό.

Όλο αυτό τον καιρό σκέφτομαι, προβληματίζομαι, παρατηρώ, αφουγκράζομαι, ανησυχώ αλλά προσπαθώ να χαμογελώ γιατί τελικά που οδηγεί ο τόσος προβληματισμός...;

Μου λείπει που δεν έβρισκα το χρόνο να εκφραστώ μέσα από εδώ για όλα αυτά και όταν μιλώ και ξαναμιλώ για χρόνο δεν εννοώ μόνο το να βρει κάποιος μια ώρα για να γράψει απλά κάτι.... 

Χρειάζεται πάντα δημιουργικός και ήρεμος χρόνος, τουλάχιστον για εμένα, για να γράψω και να μοιραστώ μαζί σας μια ανάρτηση και όταν έχεις χιλιάδες ανησυχίες και τρεχάματα, δεν υπάρχει αυτός ο πολύτιμος χρόνος να γράψεις και να εκφραστείς όπως θα ήθελες.

Τον τελευταίο χρόνο παρευρέθηκα σε διάφορες όμορφες συναντήσεις και γεγονότα που είναι πλέον της ηλικίας μας... Ίσως να είναι και αυτό που με τρομάζει όσο τίποτα. Αυτό που μεγαλώνουν οι παρέες και προστίθενται παιδιά και αλλάζει το status μας και οι προτεραιότητες μας, μάλλον με βρίσκει λίγο απροετοίμαστη. Μώρα που είναι στο δρόμο και κοντεύουν να φτάσουν, άλλα που γεννήθηκαν και άλλα που βαφτίζονται και γάμοι ορκισμένων εργένηδων, μου έχουν προκαλέσει ένα πονοκέφαλο τώρα τελευταία αλλά θα τα χωνέψω που θα πάει ;-).

Εξάλλου αυτές είναι οι ομορφιές της ζωής και αυτό το νόημα της αλλά είναι και που η γνήσια τοξοτίνα του λόγου μου το έβρισκε μέχρι πρότινος όλο αυτό πολύ απότομο.

Έτσι όμως δε γίνεται πάντα σε όλες τις παρέες; Είναι τότε που γίνεται το πρώτο μπαμ με τους γάμους και έπειτα ακολουθούν γεννήσεις και βαφτίσια κάνοντας τη παρέα να ψάχνει λίγο χρόνο για ένα καφέ.

Αν δεν προχωρούσαμε όμως, κιόλας και αν δεν κάναμε οικογένειες πάλι κάτι θα με ανησυχούσε. Πάλι κάτι θα με έτρωγε και ίσως χειρότερα απ ότι τώρα.

Χαίρομαι που η ζωή μου αλλάζει και έχω τη τύχη να μοιράζομαι τις ίδιες εμπειρίες ζωής ταυτόχρονα με τις φίλες μου. Όλα πλέον αλλάζουν, εξελίσσονται, ομορφαίνουν, γλυκαίνουν και έρχονται μπροστά μας πολύ σημαντικά και δυνατά χρόνια.

Χαίρομαι τελικά που αναγνωρίζω πως κάποια πράγματα πρέπει να θυσιαστούν και να μπουν για λίγο στο πάγο γιατί άλλα, πιο σημαντικά συμβαίνουν.
Σας υπόσχομαι πως σε λίγο καιρό θα έχω περισσότερο χρόνο να ασχολούμαι, μέχρι να μη προλαβαίνω πάλι. Εξάλλου τα θαύματα απαιτούν θυσίες ;-)

Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη συνεχή παρουσία σας εδώ και την ανταπόκριση σας πάντα στις αναρτήσεις μου, ακόμη και αυτή τη χρονιά που ήταν ελάχιστες και μετρημένες.

Σας ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου που σας αισθάνομαι δίπλα μου!

Ευχαριστώ και όλες τις νέες παρουσίες και επισκέψεις στο bloggoσπιτάκι μου.

Τα καλύτερα έρχονται ..... για όλους μας!

Μη το ξεχνάτε αυτό!

Εύχομαι δύναμη σε όλους και χαμόγελα! Να βρίσκετε πάντα ένα λόγο για να χαμογελάτε μέσα στην κάθε ημέρα, ακόμη και αν όλα πάνε στραβά.

Εξάλλου, η ζωή τελικά θέλει κοροϊδία! :-) Ας μη τη παίρνουμε και τόσο σοβαρά...

Κ.

photos via: https://gr.pinterest.com/

Έτσι ξεκίνησαν όλα

Κλείνοντας τον δεύτερο χρόνο

1 Χρόνος Blogging!!!

10 Νοεμβρίου 2012 - 10 Νοεμβρίου 2013

Την Κυριακή που μας πέρασε συμπλήρωσα τον πρώτο μου χρόνο στο blogging!

via

Εκείνες τις ημέρες έμενα στο σπίτι της μητέρας μου και περιμέναμε πως και πως με τον καλό μου να ετοιμαστεί το σπιτάκι μας το οποίο ανακαινίζαμε με αγωνία!

Οι μέρες ήταν λίγο δύσκολες καθώς έπρεπε να συντονίσουμε πολλά συνεργεία στο σπίτι ενώ βέβαια καθημερινά δουλεύαμε και οι δυο μας σαν τρελοί.
Η ανάγκη και των δυο μας βέβαια ήταν να αλλάξουμε σελίδα και να δημιοργήσουμε το δικό μας σπιτικό!

Είχα πιεστεί και ένιωθα πως κάπως θέλω να αποσυμπιεστώ από τα προβλήματα που ξεπηδούσαν στο σπίτι, τα οικονομικά, τους τσακωμούς με τους εργάτες και χίλια δυο που συνοδεύουν πάντα τέτοιου είδους εργασίες.

Ξαφνικά και χωρίς καμία προετοιμασία googlαρα το πως μπορώ να κάνω το δικό μου blog.

Θυμάμαι πως πρώτη φορά μου είχε μιλήσει για τα blog μια φίλη που δουλεύαμε μαζί πριν αρκετά χρόνια αλλά πάλι δεν είχα καταλάβει και πολλά.

Παλιά έγραφα πολύ σε μπλοκάκια, σε τετράδια, σε χαρτάκια όπου έβρισκα αρκεί να κατέθετα τις σκέψεις και τα προβλήματα μου στο χαρτί και με μολύβι κατά προτίμηση και αυτό ήταν αρκετό για να δοθούν λύσεις στο λεπτό και να μου φύγουν όλα τα βάρη που κουβαλούσα! Όταν γυρνούσα και ξαναδιάβαζα αυτά που είχα γράψει ήταν λες και τα έγραφε κάποιος άλλος και να, εκεί μπροστά μου ήταν όλες οι απαντήσεις που ζητούσα και μέσα στο μυαλό μου ήταν μπερδεμένα κουβάρια.. ή έτσι νόμιζα.

Το χαρτί έχει μια μαγική ικανότητα να σου παίρνει μακριά κάθε σου πρόβλημα!

Μετά όμως γνώρισα τον καλό μου, αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, τον φίλο μου, τον προσωπικό μου ψυχολόγο, το στήριγμα μου, τον άνθρωπο μου, την καρδούλα μου και σταμάτησα να γράφω.

Δεν υπήρχε πλέον λόγος.. όλα μου τα προβλήματα λύνονταν ως δια μαγείας όταν βρισκόμουν στην αγκαλιά του και όταν μου αφιέρωνε ατελείωτες ώρες να μιλάμε και να χτίζουμε όνειρα!

Και ακόμη εκεί βρίσκω τις απαντήσεις μου, όμως τελικά όλοι χρειαζόμαστε τον προσωπικό μας χρόνο και χώρο για να βάλουμε τις δύσκολες μας σκέψεις σε σειρά, για να αφαιρέσουμε όλη μας την αρνητική ενέργεια και να βρούμε νέες δυνάμεις. Όλοι μας χρειαζόμαστε λίγη απομόνωση και χρησιμοποίηση μόνο του δικού μας κώδικα για να ξεδιαλύνουμε τις δύσκολες σκέψεις. Οι άλλοι δεν μπορούν και δεν πρέπει να παίζουν μονίμως τον ρόλο του σάκου του μποξ...

Κάπως έτσι μου είχε λείψει αυτό το χαρτί και το μολύβι. Μου είχε λείψει να γράφω για να διαβάσω μετά και να μάθω τι έγραψα. Μου είχε λείψει να εκφραστώ και να δημιουργήσω κάτι και κάπως έτσι μπήκα στο ίντερνετ πληκτρολόγησα τις κατάλληλες λέξεις και έμαθα πως με ένα κλικ και δυο ωρίτσες αφοσίωση μπορούσα να φτιάξω τον δικό μου κόσμο, να του δώσω χρώμα και εικόνα, να του προσθέσω λέξεις και τον μοιραστώ με όλους εσάς!

Στην αρχή βέβαια νόμιζα πως πάλι μόνο εγώ θα τα διαβάζω αλλά εσείς με εκπλήξατε τόσο ευχάριστα!

Άνοιξα μια πόρτα και βρήκα από πίσω έναν τεράστιο κόσμο γεμάτο αλληλεγγύη και ομορφιά!

Τελικά όντως η ζωή μας είναι σαν ένα Ανάκτορο γεμάτο πόρτες και επιλογές!

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την υποστήριξη και την δύναμη που μου δίνετε να συνεχίζω και να γίνομαι καλύτερη!

Μέσα από εσάς έμαθα πως υπάρχει κάτι πολύ καλύτερο απ το να γράφεις για να αυτοψυχαναλυθείς και να ξεσκάσεις...

Υπάρχει η δυνατότητα μέσα από εσένα να βοηθηθεί πολύς κόσμος και να βρουν πολλοί άνθρωποι έναν κοινό παρονομαστή μαζί σου, να μοιραστείς συναισθήματα και αυτά να γίνουν μεγαλύτερα μέσα από τους άλλους!

Να πονέσεις λιγότερο και να κάνεις και τους άλλους να σκεφτούν πως δεν είναι μόνοι.

Να αγαπήσεις μαζί τους. Να ζήσεις και να επιβιώσεις. Να προβληματιστείς.

Να κλάψεις και να συμπονέσεις. Να βοηθήσεις!

Για όλα αυτά και γιατί δεν γνώριζα τίποτα από αυτά πριν από έναν χρόνο ο οποίος πέρασε σαν νερό, σας ευχαριστώ και πάλι μέσα από την καρδιά μου!

Σκεφτείτε πως είχα στο νου μου να κάνω αυτή την ανάρτηση μόλις συμπληρωνόταν ο χρόνος και τελικά μου ξέφυγε...νόμιζα πως έχω κάποιες μέρες ακόμη αλλά να, που ο χρόνος πέρασε έγινα πλέον Ενός (!) και εγώ και το bloggaκι μου είμαστε πλέον έτοιμοι να ανοίξουμε ακόμη περισσότερο τα φτερά μας και να γίνουμε καλύτεροι, μεγαλύτεροι και δυνατότεροι!

Και επειδή μ' αυτά και μ' εκείνα περνάει τρελά η ώρα όταν είμαι εδώ και δεν θέλω στο τέλος να μου λείψει η αγκαλιά του καλού μου, σας κλείνω με πολλή αγάπη και πάω να χωθώ στην αγκαλιά του!

Με εκτίμηση, σεβασμό και πολλή αγάπη!

Κ.

MoodBoard #20, Όμορφα Παρεάκια!

Καλημέρα & Καλή Κυριακή σε όλους!

Άλλη μια υπέροχη μέρα ξημέρωσε και για αυτό πρέπει να βγούμε όλοι έξω να απολαύσουμε τον ήλιο και την καθαρή ατμόσφαιρα!

Σήμερα έχει φαγητό στον μπαμπά ο οποίος θα μας μαγειρέψει! Ναι, ναι, καλά ακούσατε!

Θα μας μαγειρέψει μια λατρεμένη πολίτικη συνταγή η οποία ονομάζεται "μαντί" και την αγαπάμε από μικρά παιδιά..

Χτες το "μενού" είχε βόλτα, φαγητό και σινεμά με τις κολλητές να δούμε την "Επικίνδυνη Οικογένεια". Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Μισέλ Φαϊφερ απλά εγγύηση. Γελάσαμε και χαλαρώσαμε.

Αυτή τη στιγμή πίνω το καφεδάκι μου με θέα την ήρεμη γειτονιά μου, την πλατεία και τα δένδρα, ακούω χαλαρή μουσικούλα στον Kiss FM και σας γράφω...

Σκέφτομαι πως είμαι πολύ χαρούμενη που έχω όλους εσάς, να τα λέμε καθημερινά και να ανταλλάσσουμε απόψεις. Σκέφτομαι πως είστε ένα από τα παρεάκια μου και μου αρέσει πολύ να μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις μου. Σκέφτομαι πως όσο μεγαλώνει αυτή η παρέα αισθάνομαι όλο και περισσότερη ευθύνη απέναντι σας για αυτά που γράφω, πως τα γράφω και ποιος θα είναι ο αντίκτυπος. Αυτό δεν σημαίνει πως γράφω ωραιοποιημένα και κοινά αποδεκτά κείμενα. Κάθε άλλο, γράφω από την ψυχή και το μυαλό μου. Όμως αισθάνομαι πως όλοι είστε εξαιρετικά αξιόλογοι άνθρωποι και πρέπει να σας απευθύνομαι με την αντίστοιχη ευθύνη.

Ειλικρινά δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα όταν έμπαινα εδώ, δεν το είχα καν σκεφτεί, όμως τώρα είμαι πολύ περήφανη που είμαι και εγώ μια Blogger!

Να έχετε ένα υπέροχο υπόλοιπο ημέρας και να ευχαριστηθείτε κάθε στιγμή της!

Κοιτάξτε ψηλά, χαμογελάστε στον ήλιο, κλείστε τα μάτια και χαλαρώστε, αφιερώστε 2 λεπτά στον εαυτό σας και ύστερα γυρίστε και χαμογελάστε στους δικούς σας ή και σε κάποιον άγνωστο!

Περιμένω να μου πείτε τα αποτελέσματα! Σας ανταπέδωσαν το χαμόγελο;

Με εκτίμηση!

Κ.

Σε μια εβδομάδα ακριβώς λήγει ο Διαγωνισμός για τις Οδοντόκρεμες YOTUEL! Μην ξεχάσετε να πάρετε μέρος και να ειδοποιήσετε και τους δικούς σας, ε; :-)

Η ιδέα του Weekly MoodBoard είναι της Lyriel από το BiScoto

και συμμετέχουν τα εξής ιστολόγια:

http://mystickland.blogspot.gr/

http://mytripssonblog.blogspot.gr/

http://beloved-ideas.blogspot.gr/

http://craftlandgr.blogspot.gr/

http://daysofbliss365.blogspot.gr/

http://everydayhappyhome.blogspot.gr/

Σκέψεις, σκόρπιες...

Χρειάζεται μυαλό για να μπορείς να επιβιώνεις.

Χρειάζεται τσίπα και ευγένεια για να μπορείς να συναναστρέφεσαι με τους άλλους.

Χρειάζεται να έχεις αξίες και ιδανικά για να προχωράς μπροστά.

Χρειάζεται να έχεις τρόπους, να μην είσαι κολλημένος, να ακολουθείς τις βασικές αρχές σωστής συμπεριφοράς, να έχεις την αίσθηση της λογικής και του χιούμορ για να θεωρείσαι άνθρωπος που έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις απέναντι στους άλλους ανθρώπους.

Δεν μπορεί ο καθένας, να σε προσβάλλει, να σου υποδεικνύει τι θα έπρεπε να κάνεις, να σου μιλάει λες και σε ξέρει καλύτερα από τον εαυτό σου ενώ εσύ δεν τον αναγνωρίζεις.

Ο κάθε ένας από εμάς βάζει τα στάνταρ του και προχωράει. Άλλοι εξελίσσονται, άλλοι μένουν στάσιμοι. Το σημαντικό, όμως, είναι ό, τι ο καθένας έχει δικαίωμα να διαχειριστεί ο ίδιος, όπως κρίνει καλύτερα, τον εαυτό του και αυτό οφείλουμε να το σεβαστούμε όλοι!

___________________________________________________

Δεν φοβάμαι, ούτε τρομάζω εύκολα, αν όμως αισθανθώ πως με "απειλείς" με οποιονδήποτε τρόπο σχηματίζω ένα γερό κέλυφος που είναι αδιαπέραστο!

Ξέρω πολύ καλά να προστατεύομαι και να αμύνομαι...

Δεν θα καταλάβεις τίποτα αλλά θ' αντιληφθείς την παγωμάρα μου...

Η επίθεση δεν είναι στην αρχική τακτική μου, συνήθως μαζεύομαι και εξαφανίζομαι, αν επιμείνεις η επίθεση μου είναι σαν να βγαίνει από άλλο πρόσωπο...δεν με αναγνωρίζεις.

___________________________________________________

Θάλασσα: ροή, κινητικότητα, αιωνιότητα, χαλάρωση, ζωή, οργή, ενέργεια, τα βράχια, η αμμουδιά, το ηλιοβασίλεμα, η απόλαυση μου, η ηρεμία μου, το άδειασμα μου. Σου παίρνει όλη την αρνητική ενέργεια και σου καθαρίζει την αύρα. Μια βουτιά στα βαθιά και δεν ακούς τίποτα, η βαρύτητα εκμηδενίζεται και το σώμα είναι στο σπίτι του... Μια βόλτα στην ακτή και το μυαλό αδειάζει...πρέπει να αδειάζει που και που... 

___________________________________________________

Ζόρια. Έχω τραβήξει εγώ ζόρια στην ζωή μου... Ζόρια που επειδή έδειχνα να μην επηρεάζομαι τα περνούσα μόνη μου και μέσα μου. Έτσι, όμως, έμαθα να είμαι δυνατή, έτσι έμαθα να μην τρέχω για βοήθεια με την πρώτη δυσκολία, έτσι έμαθα να χαμογελάω και να προχωράω, έτσι έμαθα να φέρνω τους άλλους στα δικά μου νερά με τρόπο, ευγένεια και ηρεμία μέχρι να καταλαγιάσουν τα πράγματα, έτσι έμαθα και να σηκώνομαι να φεύγω μια και καλή όταν έβλεπα ότι δεν πάει άλλο. Έτσι έμαθα να "κόβω' τους ανθρώπους και να ξέρω ποιος είναι τι. Δύσκολα θα μου κρυφτείς, έχω πολύ καλά ραντάρ. Έτσι προστάτεψα τον εαυτό μου. Τα ζόρια μου τα αγαπάω γιατί με έχουν κάνει καλύτερο και δυνατότερο άνθρωπο. Αλήθεια, πως "τολμούν" να βγουν στην ζωή όλοι εκείνοι που τα έχουν βρει όλα στρωμένα; Πως δεν φοβούνται τι τους επιφυλάσσει η επόμενη στροφή; Εγώ τουλάχιστον είμαι μαθημένη, τα περιμένω...

Δουλειά και πάλι δουλειά για να καταφέρω ότι έχω κάνει μέχρι σήμερα. Τίποτα δεν μου χαρίστηκε και είμαι τόσο περήφανη και χαρούμενη για αυτό!

___________________________________________________

Καλοκαιράκι, μμμμμ.....

Βγαίνουμε από το καβούκι μας και κοιτάζουμε κατάματα τον ήλιο και όλα τα καλά της φύσης.

Αναπνέουμε βαθιά, απολαμβάνουμε την ημέρα, χαλαρώνουμε την νύχτα, κολυμπάμε, περπατάμε, τρώμε και κοιμόμαστε καλύτερα.

Μα ποιοι είναι αυτοί που πάνε να μας τρελάνουν και θέλουν να μας πάρουν και αυτή μας την απόλαυση; Την κάθε μας, απλή, καθημερινή απόλαυση; Να μην μπορούμε ούτε τα αυτονόητα να χαρούμε; Τι πάνε να κάνουνε, αλήθεια;;

___________________________________________________

Ο Καθένας, καλό είναι να κοιτά και να κάνει την δουλειά του.

Τότε θα είμαστε όλοι πολύ καλύτεροι και αποδοτικοί προς εμάς, προς την δουλειά μας και τελικά προς τους άλλους. Είναι χάσιμο χρόνου να ασχολείστε με τους άλλους; Δεν το καταλαβαίνετε;

Get a Life!

___________________________________________________

Ανασχηματισμός σου λέει για να γλυτώσουμε τα χειρότερα, που είναι π.χ. οι εκλογές;;;

Ρε, καλά λέω... ότι είναι να γίνει, θα γίνει σ' αυτή την χώρα! Όσο και να χτυπιόμαστε, αυτό που θέλουν και έχουν εντολή να κάνουν, θα το κάνουν και εμείς απλά θα ακολουθούμε σαν χαζοί...

Κ.

                              ___________________________________________________

P.S. Λίγες ακόμη μερούλες έμειναν για την λήξη του Διαγωνισμού με δώρα από την Sweete Stevia!