Πάει ο παλιός ο Χρόνος...

Μια ακόμη χρονιά φεύγει και παίρνει μαζί της όμορφα και άσχημα...

Η ιστορία μας έχει δείξει πως ποτέ δεν ξέρουμε ποιο είναι το μέλλον και τελικά ποια χρονιά είναι καλύτερη ή χειρότερη απ την άλλη για αυτό και δεν μου αρέσει να λέω "να φύγει και να μην ξανάρθει"...

via

Φεύγει μια χρονιά δύσκολη για την χώρα μας και όλους τους πολίτες, μια χρονιά σκληρή στους αδύναμους και στους έχοντες ανάγκη, μια χρονιά που μας πήγε πιο κάτω από τα όρια μας...

Αλλά πάλι, τι φταίει η χρονιά όταν οι άνθρωποι κάνουμε τις καταστάσεις;

Είμαστε υπεύθυνοι για την κατάσταση όλοι και κάθε ένας ξεχωριστά. Μας δημιούργησαν την κρίση όμως εμείς ακόμη δεν βάλαμε μυαλό, εμείς ακόμη τους στηρίζουμε και ακόμη υποτιμάμε την ζωή και την αξιοπρέπεια μας...

Και έρχεται μια χρονιά άγνωστη σε εμάς, μυστηριώδης, αναπάντεχη στην οποία ελπίζουμε!

Έχουμε την ευκαιρία αυτήν εδώ την στιγμή να αποφασίσουμε για το μέλλον και το πως θέλουμε να είναι η Νέα χρονιά.
Έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας να την κάνουμε καλύτερη και πιο αληθινή!
Πιο ανθρώπινη!

Έχουμε την επιλογή να την απολαύσουμε και να βοηθήσουμε και τους γύρω μας να την απολαύσουν ή την επιλογή να την καταστρέψουμε και να πάρουμε στον λαιμό μας τους διπλανούς μας.

Ότι δίνεις, παίρνεις σε αυτή τη ζωή και με πίστη προσεύχομαι για όλο τον κόσμο να δίνει μόνο χαρά, βοήθεια, αλληλεγγύη, ευγένεια, ειλικρίνεια, αγάπη, δύναμη, ελπίδα και χαμόγελα, πολλά χαμόγελα!!!

Με το χέρι στην καρδιά εύχομαι να μπορέσει ο κόσμος τελικά να σηκώσει κεφάλι και να πάρει αυτή την ανάσα που έχει τόσο πολύ ανάγκη.

Εύχομαι να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε και να απαιτούμε τον σεβασμό στο πρόσωπο μας. Να μην ξεχνάμε πως είμαστε άνθρωποι και όχι ζώα και για αυτό έχουμε δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις!

Εύχομαι Υγεία και Ευημερία!

Χαρά και Ζωντάνια!

Δημιουργία, Τέχνη, Δράσεις και Πρωτοβουλίες!

Η Νέα Χρονιά, εύχομαι να είναι πραγματικά καλύτερη, πιο γεμάτη, πιο ζωντανή, πιο δυνατή από αυτή που φεύγει...

Εύχομαι απλά να αποκτήσουμε όλοι μας περισσότερη ανθρωπιά και αγάπη για τον συνάνθρωπο!

Ντυθείτε όμορφα, διασκεδάστε, ρίξτε το και λίγο έξω...χορέψτε με την ψυχή σας, φορέστε το χαμόγελο σας και χαρίστε το απλόχερα προς όλες τις κατευθύνσεις! :-)

...Γέρε χρόνε φύγε τώρα, πάει η δική σου η σειρά,

Ήρθε ο Νέος με τα δώρα(?) με τραγούδια με χαρά!

Μα, κι αν φεύγεις μακριά μας στη καρδιά μας πάντα ζεις,

κάθε λύπη και χαρά μας που περάσαμε μαζί...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!
Χαρούμενη χρυσή Πρωτοχρονιά!

Κ.

Διαχείριση & Δια-χείριση

Ίσως ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή μας καθώς μεγαλώνουμε είναι ότι πρέπει να μάθουμε να είμαστε διαλλακτικοί, ευγενικοί και διπλωμάτες ακόμα και με ανθρώπους που δεν συμπαθούμε ή απλά δεν συμφωνούμε μαζί τους και δεν ταιριάζουμε.

Όσο είμαστε παιδιά έχουμε τους φίλους μας και όλα τα άλλα δεν υπάρχουν.

Καθαρή ειλικρίνεια, αφοπλιστική πολλές φορές αλλά αληθινή και πραγματικές σχέσεις.

Τι γίνεται όμως όταν μεγαλώσουμε και πρέπει θέλοντας και μη, να είμαστε καθώς πρέπει με όλους εκείνους που μας περιτριγυρίζουν και αποτελούν την καθημερινότητα μας;
Μακάρι να μπορούσαμε να συναναστρεφόμαστε μόνο με αυτούς που αγαπούμε και συμπαθούμε, όμως ας μην ξεχνάμε πως από όλων των ειδών τις σχέσεις βγαίνουμε κερδισμένοι και χάρη σε αυτό, χτίζουμε την προσωπικότητα μας.

Ο χειρισμός ή καλύτερα η διαχείριση καταστάσεων είναι βασικό κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και πάνω σε αυτό στηρίζεται και η ζωή μας. Δεν μπορούμε να συμπεριφερόμαστε σαν ζώα ούτε όμως να αφήνουμε να μας εκμεταλλεύονται...Θέλει τρόπο και χρόνο. Θέλει προσοχή να μη χάσεις το δίκιο σου, ψυχραιμία, εξυπνάδα και πάνω απ όλα θέλει μυαλό και λογική. Το συναίσθημα εκεί μας τα χαλάει λίγο...δεν είναι η ώρα του..

Κάθε κοινωνία, μικρή ή μεγάλη προϋποθέτει να προσπαθείς να συννενοείσαι και να έχεις τα ελάχιστα για την ομαλή συνεργασία σου με τους άλλους.

Οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε σε κοινωνίες, αλλιώς μόνοι μας θα ήμασταν αγρίμια. Πρέπει καλώς ή κακώς να κάνουμε πίσω τον αυθορμητισμό και παρορμητισμό μας και να βάζουμε μπροστά τη λογική και την συλλογική σκέψη.

http://www.keepcalmandcarryon.com
/creator/?shortcode=jhZdxxlX

Τα παραδείγματα είναι πολλά, όμως εγώ θα μιλήσω για τους "συγκατοίκους" μας...

Είναι πραγματικά τυχεροί όσοι μένουν σε αυτόνομο σπίτι.

Εμείς οι άλλοι όμως στις πολυκατοικίες τι πρέπει να κάνουμε για να συνεννοηθούμε με τους υπόλοιπους συγκάτοικους;

Και καλά, με ένα χαμόγελο και παίζοντας το λίγο χαζή κάτι μπορείς να αποφύγεις ή να ξεπεράσεις και δεν εννοώ να αποφύγεις τις υποχρεώσεις σου αλλά τις διάφορες μπηχτές και "ιδιαιτερότητες" του καθενός.

Πόσο όμως προσοχή χρειάζεται;

Ας μην ξεχνάμε πως με αυτούς τους ανθρώπους βλεπόμαστε καθημερινά, συναντιόμαστε και είναι καλό να μπορούμε να λέμε έστω μια καλημέρα, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τον ίδιο τον διαχειριστή...

Πως, λοιπόν, διαχειρίζεσαι τον Διαχειριστή;;;

Η μάλλον πως μπορείς να συνεννοηθείς σαν άνθρωπος για την ασφάλεια, την καθαριότητα και χίλια άλλα πράγματα που αφορούν το σπίτι σου με όλους τους υπόλοιπους που έχει ο καθένας την δική του άποψη και ισχυρογνωμοσύνη;

Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν πρόκειται για μικρή πολυκατοικία με λίγα διαμερίσματα για την οποία, ποτέ κανείς δεν ασχολήθηκε να βγάλει ένα στοιχειώδες καταστατικό ή έστω έναν κανονισμό βρε αδερφέ για να οριστούν βασικά δικαιώματα και υποχρεώσεις, να μοιραστούν οι δουλειές και να γίνονται όλα με την σειρά.

Φταίω εγώ που είμαι υπερβολικά οργανωτική, μήπως;

Νομίζω πως οπουδήποτε εμπλέκονται πολλοί, οφείλουμε από σεβασμό να έχουμε κανόνες και πάνω απ όλα να συνεννοούμαστε. Ακριβώς επειδή κανείς δεν είναι ίδιος με τους άλλους και ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο και τις δικές του φουρτούνες στο μυαλό, καλό είναι να υπάρχουν οι κανόνες οι οποίοι διέπουν την εκάστοτε κατάσταση και τους οποίους ακολουθούμε όλοι.

Εν πάση περιπτώσει, το πως θα χειριστούμε από μια όμορφη στιγμή μέχρι την δύσκολη και μη σωστή κατάσταση που θα προκύψει είναι μεγάλη υπόθεση και δύσκολη δουλειά.

Θέλει παιδεία και ευγένεια.
Θέλει να πεις και κανένα "δε βαριέσαι"...
Θέλει να κάνεις και τα στραβά μάτια!
...Και θέλει σοβαρή εκπαίδευση σε όλα τα παραπάνω...

Γιατί είπαμε: Δεν γεννηθήκαμε διπλωμάτες, αναγκαστήκαμε να γίνουμε...

Κ.

Ένας Αιώνας Ζωής!

http://tinywhitedaisies.tumblr.com/post/8726999846

Αφιερώνω όλη την σημερινή μέρα καθώς και πολλά ακόμα που έχω στην ψυχή μου, στην γιαγιάκα μου που κλείνει σήμερα 1 ολόκληρο αιώνα ζωής!
Δεν είναι κάτι απλό... Είναι λίγοι οι άνθρωποι που καταφέρνουν να φτάσουν τα 100...
Γεννηθείς το 1913 στην Σινασό της Καππαδοκίας, η γιαγιά μου η Κατίνα (έχω και το όνομα της) λίγοι γνωρίζουν και ελάχιστοι μπορούν να φανταστούν τι έχει δει και τι έχει ζήσει αυτή η γυναίκα.
Μοναχοκόρη, από πλούσια οικογένεια, τελειόφοιτος της Γαλλικής Ακαδημίας, με προσωπικό σοφέρ... Μια καλοαναθρεμμένη κόρη, μια "κοκόνα" που έμελλε να γνωρίσει τον μεσοαστό και νεότερο από εκείνη σύζυγο της στην Κωνσταντινούπολη και να φτιάξουν μια όμορφη οικογένεια..τον πατέρα μου και την θεία μου...
Για τον παππού μου, δεν μπορώ να σου πω, σχεδόν, τίποτα γιατί δυστυχώς τον έχασαν αρκετά χρόνια προτού γεννηθώ, το 1978...το μόνο που έχω να πω είναι πως έγινε ένας μεγάλος και αξιοσέβαστος επιχειρηματίας, άσχετα από την λιγότερο πλούσια καταγωγή του..

Είμαι από τα τυχερά παιδιά που τα μεγάλωσαν οι γιαγιάδες και ένας παππούς οι οποίοι ήταν πάνω απ όλα άνθρωποι, μου είχαν μεγάλη λατρεία, μιας και ήμουν το πρώτο παιδί στην οικογένεια αλλά πάντοτε με σεβασμό και εκτίμηση προς τους γονείς μου, που ποτέ δεν παρέβλεψαν και δεν συμπεριφέρθηκαν διαφορετικά από την διαπαιδαγώγηση που είχαν ορίσει οι γονείς μου!

Τόσα χρόνια χήρα, δεν την θυμάμαι ποτέ να γκρίνιαξε για το παραμικρό!
Έμενε μόνη της και της άρεσε πολύ, ήθελε να είναι ανεξάρτητη και να μην επιβαρύνει κανέναν... Μέχρι πριν 5 χρόνια, θυμάμαι με υποδέχτηκε με τον καλό μου, τον αδελφό του και την γυναίκα του στο σπίτι της, μας έψησε καφέ και μας προσέφερε κουλουράκια και αλμυρά.
Μέχρι πριν 5 χρόνια, ακόμα, μαγείρευε καθημερινά στον "μπέμπη της" (ο πατέρας μου...) για να τρώει στην δουλειά...

http://www.treehousegiftandhome.com/grisliansi.html

Αυθεντική Πολίτισσα, το χέρι της στην μαγειρική ζωγράφιζε! Οι γεύσεις μοναδικές και ανεπανάληπτες! Πρώτη κουβέντα με το που μας έβλεπε, φάγατε; πεινάτε; και όχι τι να σας φτιάξω, αλλά, έχω ετοιμάσει γεμιστά, πουρέ, κολοκυθάκια, μελιτζάνες.....και και και και και ..... και όλα αυτά μαζί, χωρίς να έχεις πάει εκεί για φαγητό... αλλά η ίδια, πάντα λιγόφαγη και στυλάκι!
Μέχρι πριν 2 εβδομάδες, που πήγα να την δω στο νοσοκομείο, σε κακή κατάσταση με οξυγόνα κλπ, ρώτησε αν έχουμε φάει και τι να μας κεράσει....; Το πιστεύεις αυτό;;;! έκλαψα...
Στα 100, έχοντας σώας τα φρένας, καταλαβαίνει με κάθε λεπτομέρεια την κατάσταση της και την κατάντια του ανθρώπου...παρακαλάει να φύγει αλλά μάλλον ο Θεός, ξέρει καλύτερα!
Αν με ρωτήσετε, δεν έχει ξαναυπάρξει αυτή η γυναίκα! Και είναι τόσο δύσκολο να ξαναυπάρξει στο μέλλον...
Ανεξάρτητη, μορφωμένη, βράχος, ευαίσθητη, πανέξυπνη, μια ήσυχη δύναμη, υπομονετική, υπερήφανη, σκληρή όταν ήταν απαραίτητο και περισσότερο με τον εαυτό της...
Χήρεψε πολύ νέα αλλά αφιερώθηκε στα παιδιά και αργότερα στα εγγόνια της.
Όλη μου την ευγένεια την οφείλω σε εκείνη, μιας και θυμάμαι να με πιάνει πονοκέφαλος, έχοντας την, πάνω από το κεφάλι μου να μου επαναλαμβάνει συνεχώς "το ευχαριστώ" και "το παρακαλώ"!
Άλλοτε να με κυνηγάει από πίσω... "τις παντόφλλλες σου, μπρε παιδί μου...τσ τσ τσ!"
"Αμάν, πια! Δεν βάζετε γλλλώσσα μέσα σας, για;"

Είναι τόσο σπάνιο σε αυτή την ηλικία και σε αυτή την κατάσταση, να είναι κάποιος τόσο υπερήφανος..! Εγώ που το ζω, καθημερινά με εκπλήσσει!
Μέχρι πριν 1μισι χρόνο όλα ήταν μια χαρά, μέχρι που έπεσε και χτύπησε.. έμεινε στο κρεββάτι και στην φροντίδα της θείας μου. Ευτυχώς, είναι και τώρα στο σπίτι.
Εγώ, θέλω να της ευχηθώ, να συνέλθει γρήγορα από το βαρύ κρύωμα που την ταλαιπωρεί εδώ και καιρό και να την δω να μου χαμογελάει ξανά, ήρεμη και ήσυχη...

Κάθε φορά που την ρωτούσα, σαν παιδάκι, "γιαγιά, πόσο χρονών είσαι;" μου έλεγε 100.. τυχαίο;..
Κ.

http://brabournefarm.blogspot.com/2011/05/dressing-pretty.html

Υ.Γ. Ένα μεγάλο μπράβο (που ξέρω πως δεν είναι τίποτα) για τους ανθρώπους-φροντιστές, που στην δική μου ζωή, είναι η μητέρα μου για την μια γιαγιά μου και η θεία μου για την άλλη, οι οποίες πραγματικά υποφέρουν τα πάνδεινα για να μπορέσουν να φροντίσουν της μητέρες τους, με αϋπνίες, οικονομικές δυσκολίες, αγωνία, τρόμο και πολύ πολύ αγάπη!
Είναι αξιοθαύμαστος όποιος μπορεί να αναλάβει τέτοια ευθύνη και όχι, δεν το κάνουν όλοι, ούτε καν για τους γονείς τους..!

Ευγένεια.

Ευγένεια.

Η ευγένεια είναι μεγάλο πράγμα...

http://pinterest.com/source/rusticbeauty.tumblr.com/

Σημαίνει σεβασμός, σημαίνει να μπορείς να "μετρήσεις" την στιγμή και να ξέρεις πως πρέπει να συμπεριφερθείς, σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι εσύ και ποιος είναι ο απέναντι σου.

Την ευγένεια, δεν την συναντάς συχνά...το οποίο είναι πραγματικά κρίμα γιατί αν το σκεφτείτε, όλοι μας θα κάναμε τις δουλειές μας πολύ πιο εύκολα, γρήγορα και αποδοτικά εάν ήμασταν ευγενικοί μεταξύ μας..

Αυτό που δεν κατανοούν πολλοί άνθρωποι, είναι πως το να είσαι ευγενικός, σημαίνει πρώτα απ όλα να σέβεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό.

Όταν έχεις ψηλά την προσωπικότητα σου και δεν κουβαλάς του κόσμου τα κόμπλεξ, μπορείς αβίαστα να συμπεριφέρεσαι με ευγένεια και φιλικότητα.

Γιατί πολλοί φοβούνται να είναι καλοσυνάτοι;
Είναι θέμα εγωισμού;
Είναι γιατί ποτέ κανείς δεν τους το έμαθε;
Ποιό είναι το πρόβλημα;

Μπορεί να θεωρηθώ ρομαντική, όμως πραγματικά πιστεύω στην θεωρία του ντόμινο...

Δηλαδή, πιστεύω πως εάν εγώ είμαι στην καθημερινότητα μου ευγενική και χαμογελαστή, μπορώ να επηρεάσω έστω και ελάχιστους, αλλά κάποιους, προς την ίδια συμπεριφορά!

Περιμένω πολλά;

Θεωρώ, πως όποια δυσκολία και να περνάει κάποιος δεν του φταίει ποτέ ο απέναντι για να έχει μια άξεστη, αγενή και άσχημη συμπεριφορά...

Δεν φταίω εγώ σαν πελάτισσα, στην πωλήτρια ενός καταστήματος, εάν σταμάτησε να την πληρώνει ο εργοδότης της...κατανοώ το πρόβλημα και όλοι στην ίδια μοίρα είμαστε, όμως δεν θα της συμβεί κάτι καλύτερο αν με αγνοήσει, μου μιλήσει απότομα και δεν με εξυπηρετήσει...

Δεν μου φταίει εμένα κανείς για να αρχίσω να βρίζω στο αυτοκίνητο, εάν τσακώθηκα με τους δικούς μου και έχω στραβώσει..

Ευγένεια είναι να λες "ευχαριστώ", "παρακαλώ", "καλημέρα", να χαμογελάς, να έχεις υπομονή, να μην προτρέχεις, να προσέχεις, να είσαι ειλικρινής, να εξυπηρετείς όπου μπορείς χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, να σέβεσαι!

Η ευγένεια θέλει βάσεις απ την οικογένεια, θέλει τρόπο, θέλει δουλειά και εξάσκηση.

Πόσο ευκολότερη θα ήταν η ζωή μας, εάν ήμασταν απλόχερα ευγενικοί...!

http://pinterest.com/filcan/words-of-wisdom/

Ακόμα και αν κάποιος δεν είναι ευγενικός μαζί σας, δείξτε με τον τρόπο σας και την δική σας ευγένεια, πόσο άξεστη συμπεριφορά έχουν....με αυτόν τον ήπιο τρόπο αντιμετώπισης δεν θα χάσετε το δίκιο σας και μάλλον θα σας ζητήσουν και συγνώμη...δεν έχει γίνει λίγες φορές..!

Σίγουρα, δεν μπορείς να είσαι τέρας υπομονής, με τα τέρατα που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά σίγουρα μπορείς να σκεφτείς πριν μιλήσεις και να ξεκινήσεις εσύ μια σχέση ή συναλλαγή με ευγένεια και εκτίμηση.

Μοιράστε απλόχερα ένα χαμόγελο και σίγουρα θα σας επιστραφούν πολλά πίσω...!

Πρέπει, σαν αντίδοτο σε όλη αυτή τη μιζέρια που ζούμε, να είμαστε τουλάχιστον ο ένας με τον άλλο ευγενικοί και χαμογελαστοί.

http://pinterest.com/decadescollide/make-us-smile/

Κάντε το τεστ μαζί μου...

Ας προσπαθήσουμε αρκετοί μαζί να χαμογελάμε, να λέμε ευχαριστώ όταν κάποιος μας αφήνει να μπούμε στην λωρίδα του στο δρόμο, να ζητάμε συγνώμη εάν σφάλαμε και να μην προκαλούμε άσχημες συμπεριφορές για να δούμε πόσο θα λειτουργήσει η θεωρία του ντόμινο...

Ακόμα και ένας μπορεί να αλλάξει τον κόσμο!

Και μην ξεχνάτε πως ο σωστός άνθρωπος φαίνεται απ το πως συμπεριφέρεται στους κατωτέρους του και όχι στους ανωτέρους του...

Be nice...it's free...!!!

Κ.

http://pinterest.com/blogher/blogher-loves-home-decor/