Η κάρτα στο Αγριμιώ και άλλες όμορφες εικόνες!

Και αφού προσπάθησα αρκετά , σας τ' ορκίζομαι, να κάνω και εγώ μια χειροτεχνία για να προσθέσω στην καρτούλα που θα στείλω στο Αγριμιώ, κατέληξα και επισήμως πως δεν είμαι εγώ για τέτοια πράγματα... Και όμως κάποτε ήμουν.. και ζωγράφιζα και έφτιαχνα πραγματάκια με τα χεράκια μου αλλά πλέον συμπεριφέρομαι σαν κουλό... Μας έφαγε η χρήση του υπολογιστή και ξεχάσαμε και πως να γράφουμε και πως να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας...

Πως θα γινόμουν εγώ νηπιαγωγός που το είχα και άχτι...;

Κατέληξα, λοιπόν, στο αποτέλεσμα που βλέπετε παρακάτω με την βοήθεια της τεχνολογίας (γιατί πιστέψτε με και τα γράμματα μου δεν θα σας άρεσαν καθόλου...) και με λόγια από την καρδιά μου για την καρτούλα που θα ταξιδέψει ως την μακρινή Μελβούρνη και θα ακουμπήσει σε κάποιο λευκό και άχαρο τοίχο και ενδεχομένως σε κάποια ταλαιπωρημένη καρδιά...

Εύχομαι και ελπίζω να αρέσει στα παιδιά και να μου κάνουν την τιμή να σταθούν λιγάκι και να την διαβάσουν.

Τελευταία μέρα στη δουλειά και παρόλο που δεν μπορώ ακόμη να συνειδητοποιήσω πως από αύριο είμαι επισήμως αδειούχα, οι σκέψεις πάνε μόνο σε εικόνες όμορφες, χαλαρές και ξέγνοιαστες!

Το κινητό μου δεν με ευχαριστεί όσο θα ήθελα στο θέμα της τεχνολογίας για να μπορώ, έστω και για λίγο όταν θέλω να μπαίνω και να ρίχνω κλεφτές ματιές αλλά κάτι θα κάνουμε, δεν ξέρω αν μπορώ να σας αποχωριστώ πραγματικά και εντελώς για πολύ καιρό... :-)

Όχι μία αλλά 2 όμορφες συναντήσεις με το γλυκό Κατερινάκι με έκαναν να καταλάβω στην πραγματικότητα τι όμορφους ανθρώπους κρύβει αυτός ο χώρος του blogging που ούτε είχα καν φανταστεί όταν ξεκινούσα! Περάσαμε πολύ πολύ όμορφα και συζητήσαμε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Τελικά μπορεί να υπάρξει ιντερνετική φιλιά και ανυπομονώ να γνωρίσω και άλλα όμορφα και ενδιαφέροντα προσωπάκια που μιλάμε τόσο καιρό και αισθάνομαι τόσο οικεία μαζί τους!

Επιτρέψτε μου να αφιερώσω ένα πανέμορφο νέο κομμάτι στον καλό μου, που αν δεν ήταν αυτός θα τα είχα παρατήσει πολλές φορές έως τώρα και πραγματικά είναι το στήριγμα μου σε όλα ακόμα και όταν νομίζω πως δεν είναι...

Αυτό το τραγούδι είναι ακριβώς για εμάς και τον μαγικό μας τρόπο, μετά από τόσα χρόνια να βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να συνεχίζουμε μαζί, μέσα από όμορφες, δύσκολες, περίεργες, έντονες στιγμές...

Κ.

PostJoy by Αγριμιώ!

Ακούγοντας τα ελικόπτερα και αεροπλάνα να πετούν μανιωδώς πάνω απ το κεφάλι μου και οι σειρήνες των πυροσβεστικών να ουρλιάζουν έξω απ το παράθυρο μου, μόνο λύπη μπορώ να αισθανθώ για όλους μας που μας καίνε και μας αφαιρούν σιγά αλλά μεθοδικά και τις τελευταίες πηγές οξυγόνου της Αττικής... Καίγονται από χτες Μαραθώνας και Βαρυμπόμπη και πραγματικά οργίζομαι και θυμώνω για την απροσεξία και μη που οδηγούν σε αυτή την καταστροφή.. Την καταστροφή της ζωής μας!

Όμως ξεκίνησα για να γράψω για ακριβώς το αντίθετο, για μια πανέμορφη ιδέα, μια κίνηση ματ απέναντι στις δυσκολίες της ζωής και τα προβλήματα, τα πολύ δύσκολα και τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι που μπροστά στα δικά μας για τα οποία γκρινιάζουμε καθημερινά, είναι θηρία.

Μιλάμε για κακοποιημένα παιδιά, για ορφανά παιδιά για παιδιά με εθισμούς, με ψυχολογικά προβλήματα, για παιδιά που το μόνο που έχουν είναι μια θέση σε κάποιο ίδρυμα. 

Γιατί, λοιπόν, ακόμα και αυτό το ίδρυμα να τους είναι δύσκολο; 

Γιατί να μην είναι τουλάχιστον ευχάριστη η παραμονή τους εκεί; 

Γιατί έστω κάτι στον κόσμο τους να μην έχει μια νότα χαράς, δροσιάς και αισιοδοξίας ακόμα και αν έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου; 

Δεν έχει σημασία για που είναι. 

Σημασία έχει να βοηθάς και να προσφέρεις όπου και όσο μπορείς!

Γιατί το έχω ξαναπεί, πως η χαρά και ολοκλήρωση που αισθάνεσαι όταν προσφέρεις, ειδικά εκεί που το έχουν ανάγκη, δεν συγκρίνεται με όλα τα δώρα του κόσμου και αν λάβεις!

Το Αγριμιώ εργάζεται σε ένα τέτοιο ίδρυμα στην Αυστραλία και είχε την ιδέα για το PostJoy!

Τι είναι αυτό;

Προτείνει να φτιάξουμε μια καρτ - ποστάλ στα αγγλικά με κάποιο θετικό μήνυμα και να της την στείλουμε, ώστε να τα συγκεντρώσει και να τα αναρτήσει στους λευκούς και αφιλόξενους τοίχους του ιδρύματος, δίνοντας μια πιο όμορφη και αισιόδοξη διάσταση στην ήδη δύσκολη καθημερινότητα αυτών των παιδιών.

Εδώ θα βρείτε την ανάρτηση της Αγριμιώς, που τα λέει όλα.

Προσωπικά, προτείνω, οποιοσδήποτε από τους φίλους και γνωστούς μου, επιθυμεί να συμμετάσχει, να ετοιμάσει κάτι όμορφο και να μου το δώσει εμένα για να τα στείλω όλα μαζί.

Θεωρώ, πως μια τόσο όμορφη κίνηση, μια κίνηση αγάπης, μόνο σε αγάπη μπορεί να μας γυρίσει πίσω!

Είστε έτοιμοι, λοιπόν; Πιάστε μαρκαδόρους και τέμπερες και πάμε...!

Πάμε να το κάνουμε να μοιάζει λίγο περισσότερο με σπίτι.... :-)

Κ.