Είναι κάποιες ημέρες που αλλιώς ξυπνάς, αλλιώς δείχνουν έπειτα να προχωρούν και στο τέλος τους αλλιώς καταλήγουν.
Τον τελευταίο καιρό ξυπνώ με αισιοδοξία. Προσπαθώ να έχω θετικές σκέψεις παρόλο που γνωρίζω το πόσο δύσκολη ημέρα με περιμένει.
Έχω δύο κακά. Το άγχος και το γεγονός ότι δεν καταδέχομαι να πει κάποιος πως δεν έκανα κάτι σωστά.
Και τα δύο κάνουν κακό μόνο στον εαυτό μου. Το πρώτο είναι εμφανώς κατανοητό το γιατί και το δεύτερο γιατί όλοι μαζί μου είναι ήσυχοι πως η δουλειά τους θα γίνει σωστά και γρήγορα και ας χάνω εγώ χρόνια απ τη ζωή μου.
Πριν λίγο καιρό κατάλαβα πως αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί και πως όλοι μας πρέπει να κάνουμε τη δουλειά μας στα όρια του δυνατού χωρίς να περνά μέσα μας, κάνοντας μας κακό.
Για αυτό και ξυπνάω πλέον έχοντας τις θετικότερες των προσδοκιών.
Δεν θα πλατειάσω άλλο γιατί είμαι σίγουρη πως τα ίδια περνά χιλιάδες κόσμου.
Εξάλλου, η ουσία της ανάρτησης μου βρίσκεται στο τέλος της ημέρας.
Ξυπνάς λοιπόν, για να μη τα πολυλογούμε, με χαμόγελο, η μέρα ολόκληρη είναι πολύ δύσκολη και σου ρουφά όλη την ενέργεια και φεύγεις πολύ αργά απ το γραφείο.
Μετά τι επιλέγεις να κάνεις;
Υπάρχουν πολλά που έχεις να κάνεις σίγουρα, όσον αφορά στις υποχρεώσεις και στις δουλειές για το σπίτι.
Την περασμένη Τετάρτη ήταν μια τέτοια ημέρα. Γυρνώντας όμως απ τη δουλειά, επέλεξα να κάνω κάτι πολύ απλό αλλά θαυματουργό, σας διαβεβαιώ!
Περπάτησα!
Ωωωωωωω! Θα μου πείτε.... Οποία ανακάλυψη!
Κι όμως, αυτό που θεωρούμε απλό και ανά πάσα στιγμή εφικτό, ξεχνάμε να το κάνουμε...
Ξεχνάμε να πάρουμε τα πόδια που είμαστε τυχεροί να έχουμε και να περπατήσουμε για μια ωρίτσα. Και ίσως για εσάς που ζείτε στην επαρχία αυτό να μην είναι και τόσο σπάνιο αλλά για όσους ζούμε στη πόλη, σας πληροφορώ πως τα φορτώνουμε όλα στο κόκκορα και παίρνουμε το αυτοκίνητο ακόμη και για τις πολύ μικρές αποστάσεις.
Συνηθίζουμε να περπατάμε κάποιες Κυριακές και αυτό μας ξεμπλοκάρει λίγο αλλά το να πάρεις τα ποδαράκια σου και να περπατήσεις ένα όμορφο ανοιξιάτικο απόγευμα έπειτα από δύσκολη ημέρα που το μόνο που σκέφτεται το μυαλό σου είναι ένα ντουζ και ένα κρεβάτι, είναι πραγματική πρόκληση!
Και την δέχτηκα!
Το αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο να αισθανθώ πως ασκήθηκα αλλά και πως ηρέμησα, αποφορτίστηκα και αποσυμπιέστηκα από την ένταση της ημέρας.
Κάτι τόσο απλό και εφικτό για εμάς γίνεται τόσο δύσκολο να το ακολουθήσουμε ενώ έχει άπειρα οφέλη να μας προσφέρει...
Πολλοί είναι εκείνοι που δεν τα πάνε καλά με παραδοσιακές γυμναστικές αλλά αυτό είναι κάτι άλλο... Όλες οι ηλικίες μπορούν να το κάνουν, ο καθένας με τον δικό του ρυθμό τον οποίο μπορεί να αυξάνει καθώς περνά ο καιρός και τελικά να έχει υπέροχα αποτελέσματα τόσο στην υγεία όσο και στη διάθεση του ατόμου!
Βλέπεις κόσμο, αναπνέεις, ασκείσαι και γυρνάς σπίτι ήρεμος και ναι, ξεκούραστος!
Αυτό που παρατήρησα στον εαυτό μου και μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι πως έχουμε ξεχάσει να κυκλοφορούμε με τα πόδια. Στην αρχή περνούσα με φόβο απ το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο μήπως περάσει κανένα αυτοκίνητο και δεν το δω, είχα τα αυτιά και τα μάτια μου τεντωμένα λες και γύρω μου κυκλοφορούσαν όλοι οι ύποπτοι και γενικότερα ένιωσα μια φοβία που βέβαια στην επιστροφή δεν την είχα πια γιατί είχα συνηθίσει τη διαδικασία. Στο αυτοκίνητο έχεις την αίσθηση πως είσαι στον χώρο σου, στο κουβούκλιο σου και ότι και να συμβεί είσαι με κάποιο τρόπο προστατευμένος αλλά με τα πόδια είσαι εκτεθειμένος... Ναι, και είναι τόσο υπέροχο να είσαι ελεύθερος να χρησιμοποιείς την ικανότητα σου να περπατάς και να αισθάνεσαι δίπλα σου τη παρουσία άλλων ανθρώπων. 'Εχουμε χάσει πολλά απ την επαφή μας με τους άλλους και όλα αυτά που κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, τελικά την κάνουν πιο μίζερη και πιο επικίνδυνη για εμάς τους ίδιους!
Ο καιρός ανοίγει αργά αλλά σταθερά και σε λίγο θα είναι εδώ η βαθιά Άνοιξη.
Το δύσκολο είναι πάντα μέχρι να βγεις απ το σπίτι σου... Άπαξ και βγεις, όλο το υπόλοιπο είναι απλά χαρά και ηρεμία!
Κάντε και εσείς το πρώτο βήμα και θα δείτε πως κάτι τόσο απλό είναι πραγματικά θαυματουργό!
Εύχομαι Καλή Δύναμη σε όλους τις ημέρες αυτές της Μεγάλης Εβδομάδας!
Σας φιλώ!
Κ.
photos via: pinterest.com
