Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάσχα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάσχα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 8 Απριλίου 2015

Χριστιανισμός, η Θρησκεία της Αγάπης και της Ελευθερίας.




Δεν κατάλαβα από πότε ξεκίνησε να γίνεται ντροπή να λες πως είσαι Χριστιανός και να κάνεις τον σταυρό σου.
Γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι όλων των θρησκειών που υποστηρίζουν με σθένος την πίστη τους, ενώ εμείς; Τι κάνουμε εμείς; Στηρίζουμε τον Χριστό και Θεό μας; Εμείς γνωρίζουμε για την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη; Είμαστε ενημερωμένοι και διαβασμένοι εμείς όπως είναι οι περισσότεροι για τη δική τους θρησκεία; Πόσο στηρίζουμε την πίστη μας; Πόσο διαβάζουμε; Πόσο ρωτάμε να μάθουμε; Πόσο πάμε στην εκκλησία να ακούσουμε τους ύμνους της;
Πάντα πίστευα πως η πίστη είμαι μέσα μας και δεν παίζει ρόλο το να πηγαίνεις συχνά στην εκκλησία όμως μαθαίνοντας κάποια πράγματα παραπάνω κατάλαβα πως βγάζοντας έξω τους παπάδες που ξεφτιλίζουν τον ρόλο τους και αφαιρώντας κάθε σημείο που μας ενοχλεί, είναι σημαντικό να πηγαίνουμε όσο το δυνατό πιο συχνά στον οίκο του Θεού. Είναι σημαντικό να βρισκόμαστε στον κόλπο της πίστης μας.

Προσωπικά με ηρεμεί πολύ να βρίσκομαι εκεί όσο αισθάνομαι πως είναι όμορφα γιατί σας ομολογώ πως έχει τύχει να φύγω και από εκκλησία είτε γιατί έβλεπα κόσμο γύρω μου που μόνο με τη Λειτουργία δεν ασχολιόταν όσο και γιατί δεν καταλάβαινα καν τι άρθρωνε ο παππάς πράγμα το οποίο θεωρώ σημαντικό για να μπορέσεις να ηρεμήσεις και να σου κάνει καλό η συμμετοχή στο εκκλησίασμα.
Από μωρά ακόμη μας πήγαινε η γιαγιά στην εκκλησία Κυριακές και όποτε μας είχε για μέρες σπίτι της, δηλαδή Χριστούγεννα και Πάσχα. Αργότερα το έβγαλα απ τη ζωή μου γιατί απλά δεν το αισθανόμουν αναγκαίο αλλά καθώς μεγαλώνω νιώθω την ανάγκη να μπω να ανάψω το κερί μου και να ψιθυρίζω δυο λόγια. Αυτά αρκούν για να γαληνέψω. Η Μεγάλη Εβδομάδα όμως ήταν πάντα χαραγμένη μέσα μου ως εβδομάδα της εκκλησίας και η παρουσία μου είναι όσο το δυνατό συχνότερη όχι μόνο γιατί νιώθω εγώ καλύτερα αλλά γιατί αισθάνομαι πως οφείλουμε να συμπορευθούμε με τα Πάθη του Χριστού μας.

Τον τελευταίο καιρό που ο Χριστιανισμός βάλλεται από παντού με λόγια και αποτρόπαιες πράξεις, τον καιρό αυτό που ο θρησκευτικός πόλεμος είναι ο πιο μεγάλος όλων, που σκοτώνονται αθώοι άνθρωποι για την πίστη τους, τώρα είναι που πρέπει να δυναμώσει όλο αυτό μέσα μας, να ορθώσουμε τον ανάστημα μας μπροστά σε αυτούς τους φανατισμένους ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τον δρόμο της καταστροφής του "αντιπάλου" και να διαβάσουμε, να ενημερωθούμε για την θρησκεία μας.


Παναγιά Χρυσοπηγή-Σίφνός Via


Είτε αποδεχτούμε και αποφασίσουμε να πορευθούμε στη ζωή μας με τον Χριστιανισμό είτε τον απορρίψουμε ας το κάνουμε αφού διαβάσουμε και μάθουμε όσα περισσότερα μπορούμε.
Ο καθένας έχει δικαίωμα να επιλέξει τη θρησκεία του αλλά όπως όλα τα πράγματα στη ζωή μας πρέπει να είμαστε γνώστες του τι επιλογή έχουμε κάνει.

Πλέον υπάρχουν άνθρωποι της εκκλησίας που μιλούν την γλώσσα μας και όχι τη ξύλινη και απόλυτη γλώσσα των παπάδων που ήταν και οι ίδιοι απαίδευτοι και ανενημέρωτοι. Υπάρχουν πολλά βιβλία που μας πληροφορούν για την πραγματική έννοια της πίστης μας.

Μήπως τελικά για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, φταίμε πρωτίστως εμείς και μόνο εμείς;
Μήπως αν ήμασταν πραγματικοί πιστοί, ο πληθυσμός των φανατικών ήταν μικρότερος και πιο αδύνατος;
Ας υψώσουμε το ανάστημα μας για αυτό που πιστεύουμε και ας γίνουμε έτσι δυνατότεροι και έτοιμοι να έχουμε ουσιώδη αντίλογο σε κάθε ανούσια σκέψη!


Σας εύχομαι Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!
Υγεία και Χαμόγελο σε εσάς και τις Οικογένειες σας!
Κ.









Πέμπτη 17 Απριλίου 2014

Καλό Πάσχα & Καλή Ανάσταση!




Εβδομάδα των Παθών και όπως όλα τελευταία, γράφω και αυτή εδώ την ανάρτηση αργοπορημένα και με πίεση χρόνου. Νομίζω πως τελικά ισχύει εκείνος ο νόμος που σου λέει ή που θα γίνονται όλα μαζί και θα τρέχεις ή που δεν θα κινείται τίποτα και εγώ τους τελευταίους μήνες βρίσκομαι στη πρώτη περίπτωση. Προσωπικές και επαγγελματικές υποχρεώσεις είναι στο ζενίθ τους και απαιτούν όλα την αμέριστη προσοχή και το χρόνο μου. Παρόλα αυτά κάπου ανάμεσα στη τρεχάλα και τη πίεση, βρίσκω στιγμές πραγματικής χαράς και παίρνω δύναμη για τη συνέχεια!

Τούτη η εβδομάδα, η Μεγάλη, είναι σπουδαία για πολλούς λόγους.
Ζούμε ξανά τα Πάθη του Χριστού μας και μπαίνουμε στη διαδικασία να συσκευθούμε με τον εαυτό μας, να υπολογίσουμε τα λάθη μας, να μετανοήσουμε και να λυτρωθούμε με τη Σταύρωση και την Ανάσταση Του. Εκείνος, κάθε χρόνο παίρνει επάνω Του τις αμαρτίες μας και εμείς πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε πως κάθε χρόνο ζούμε το Θαύμα.
Πιστεύω πως εάν κρατήσουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά, θα αισθανθούμε την παρουσία Του και τη Μεγαλειότητα Του.
Σήμερα, Μ. Πέμπτη εορτάζεται ο Μυστικός Δείπνος του Ιησού με τους 12 Αποστόλους.
Ενώ δεν πηγαίνω συχνά στην εκκλησία όπως ίσως θα ήταν σωστότερο, αυτές τις Άγιες Ημέρες μου αρέσει πολύ να πηγαίνω και να παρακολουθώ έστω και μια ώρα από την Θεία Λειτουργία. Με ανακουφίζει και με ηρεμεί ενώ μπαίνω στη διαδικασία να σκεφτώ την ουσία του Θείου Δράματος και να γιορτάσω έτσι, με σύνεση την Ανάσταση.

Σήμερα κατά την παράδοση βάφουμε τα αυγά μας κόκκινα....

Η παράδοση λέει πως:
"Όταν είπαν πως αναστήθηκε ο Χριστός, κανείς δεν το πίστευε.
Μια γυναίκα, που κρατούσε στο καλάθι της αυγά, φώναξε:
"Μπορεί από άσπρα να γίνουν κόκκινα;" Και, ω του θαύματος έγιναν!"

Μερικοί πιστεύουν ότι τα αυγά βάφονται κόκκινα
σε ανάμνηση του αίματος του Χριστού, που χύθηκε για εμάς τους ανθρώπους.
Κόκκινο είναι και το χρώμα της χαράς. Χαράς για την Ανάσταση του Χριστού.
Είναι παράλληλα όμως και χρώμα αποτρεπτικό.
πηγή: paidika.gr


Έτσι και εγώ θα αδράξω τη στιγμή και την ημέρα και θα αφιερώσω το χρόνο μου σε τούτη την ασχολία. Θα είναι η πρώτη φορά και απόπειρα να βάψω αυγά μόνη μου στο σπιτάκι μου και ανυπομονώ για το αποτέλεσμα. Τσουρέκι δεν θα προσπαθήσω να φτιάξω γιατί ξέρω πως είναι δύσκολο ακόμη και για τις έμπειρες μαγείρισσες οπότε θα προτιμήσω να με κεράσουν.


Πέρυσι έγραφα: Εβδομάδα των Παθών



Εύχομαι το Άγιο Φως της Ανάστασης να φωτίσει τις ψυχές όλων μας!
Να περάσετε όμορφα και γαλήνια και να ευχαριστηθείτε τους δικούς σας ανθρώπους!
Καλό Πάσχα & Καλή Ανάσταση!
Κ.










Παρασκευή 10 Μαΐου 2013

MoodBoard #10, Πάσχα και βάλε...!

Το Mood Board και για την ακρίβεια το Weekly MoodBoard είναι ιδέα από το biscotaki της γλυκιάς Lyriel.
Από ότι έχει φανεί όμως, αυτό το Weekly είναι που δεν μου κάθεται και πολύ, οπότε, φυσικά εάν είναι σύμφωνη και η ίδια, θα ήθελα να χρησιμοποιήσω απλά την λέξη MoodBoard και να ακολουθήσω την τακτική της, χωρίς χρονικό περιθώριο.
Είναι που μου αρέσει πολύ η ιδέα της και θέλω να την ακολουθώ! Είπαμε, όμως... με τον χρόνο δεν τα πηγαίνω και πολύ καλά...

Επειδή αναφερόμαστε σε Mood, πρέπει να σας πω, πως από διάθεση τουλάχιστον σκίζω!
Κάπως ξώφαλτσα ακούω γύρω μου κάποιες ειδήσεις σποραδικά και χωρίς συνέχεια, αλλά μετά πάλι, ξεχνιέμαι..
Δεν είναι που δεν με ενδιαφέρει ο έξω κόσμος, δεν είναι πως δεν συμπονώ και δεν συμπάσχω με όλα τα προβλήματα του κόσμου, είναι πως έχω επιλέξει απόλυτα συνειδητά να μην βλέπω τηλεόραση (βασικά μου έχει βγει πολύ φυσικά, χωρίς καμιά προσπάθεια) και είναι επίσης, πως έχω τόσες δικές μου έννοιες, έχουν οι γύρω μου και οι αγαπημένοι μου τόσες δικές τους, και προτεραιότητα φυσικά για εμένα έχουν αυτά.

Δεν εθελοτυφλώ, ίσα-ίσα που χωρίς το χαζοκούτι, επικοινωνώ περισσότερο με τους δικούς μου, μαθαίνω τα νέα και τους προβληματισμούς τους και προσπαθώ μαζί τους να βρούμε λύσεις και διεξόδους, με βοηθούν αντίστοιχα εκείνοι και εμένα με τα δικά μου.
Εξάλλου, είναι πλέον γεγονός πως τα ΜΜΕ μας τρομοκρατούν,  δεν είναι ανάγκη να τα βάζουμε και στο σπίτι μας!

Όταν επιλέγεις να έχεις καλή διάθεση, παρά τα χιλιάδες προβλήματα, επιλέγεις να είσαι καλά και να προχωράς ότι και να σου συμβαίνει. Προτιμώ αυτόν τον τρόπο, γενικά...



Οι διακοπές του Πάσχα, μου έκαναν πολύ καλό.
Ξεκουράστηκα, γέμισα καθαρό αέρα εκεί στας εξοχάς και έφυγε το μάτι μου, αρκετά μακρύτερα από τα λίγα εκατοστά που με χωρίζουν καθημερινά από τον υπολογιστή μου.

Δυστυχώς δεν έχω δικό μου χωριό, λόγω καταγωγής από την Κωνσταντινούπολη και ήρθε το χωριό του Καλού μου, να μου γεμίσει τα παιδικά κενά που όλοι πήγαιναν στο χωριό τους και εγώ έλεγα δεν έχω χωριό...
Καλά, δεν μέναμε και στην Αθήνα αλλά αυτό, του να πας κάπου που θα σε περιμένουν η γιαγιά και ο παππούς, με τις κοτούλες, τα ζαρζαβατικά τους, την ηρεμία και τα δάκρυα στα μάτια τους από την συγκίνηση που σε είδαν, είναι πρωτόγνωρο και συνάμα πανέμορφο για εμένα!

Πρώτη στάση ήταν για δύο μερούλες το Μεσολόγγι και μετά βουρ για Ζερβοχώρι Θεσπρωτίας!
Δεν μας ένοιαξαν τα χιλιόμετρα, αρκεί που ήμασταν στο πουθενά..!
Μια ιστορική και πολύ ενδιαφέρουσα αναδρομή για το χωριό αυτό του Σουλίου θα βρείτε εδώ

Την Μεγάλη Παρασκευή ζήσαμε έναν πολύ διαφορετικό Επιτάφιο στην Ναύπακτο και ομολογώ πως ήτανε εντυπωσιακό το όλο γεγονός με φωτιές στα τείχη του λιμανιού, τον Γαϊτάνο στα αυτάκια μας και τους Επιτάφιους να συναντούνται στο λιμάνι και να γίνεται η λειτουργία μπροστά σε χιλιάδες κόσμου.



Αυτό που ευχαριστήθηκα πιο πολύ απ όλα, βέβαια, ήταν η βουτιά που έκανα στην παραλία της Αμμουδιάς, ακριβώς εκεί που εκβάλλει ο ποταμός Αχέροντας!
Αυτή η βουτιά με καθάρισε από κάθε έννοια, μου αφαίρεσε 50 κιλά και με άφησε αποκαμωμένη, νυσταγμένη και πεινασμένη σαν μωρό, σαν τότε που μας πήγαιναν οι γονείς μας για μπάνιο και μας έπαιρνε ο ύπνος στην πετσέτα μετά το κολατσιό...
Δροσερή και πεντακάθαρη, η θάλασσα, φαίνεται πως την είχα τόσο ανάγκη που χάθηκα στην απαλή υφή της, να βουτάω ξανά και ξανά και να ξεπλένομαι από τα βάρη...
Λέω, "άσε με εδώ για πάντα...είμαι στον παράδεισο!"


Εύχομαι σε όλους Χρόνια Πολλά με Υγεία, Γαλήνη και Ασφάλεια!
Χριστός Ανέστη!
Κ.




Η ιδέα του Weekly MoodBoard είναι της Lyriel από το BiScoto
και συμμετέχουν τα εξής ιστολόγια:


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναγνώστες