Αυτά που μας μαθαίνουν τα παιδιά: Μάθημα 2ο

Γεια σε όλους!!

Επανέρχομαι με τα μαθήματα που παίρνουμε από τα παιδιά μας και γιατί είναι σημαντικό να «παρακολουθούμε» αυτά τα μικρά πλασματάκια για να μαθαίνουμε από αυτά.

Ίσως να είμαι από τους λίγους γονείς, δε ξέρω… ή όχι και τόσο λίγους πλέον που πιστεύουν πως οι μεγάλοι μαθαίνουν από τους μικρούς στον ίδιο βαθμό αλλά με άλλο τρόπο από τον οποίο μαθαίνουν οι μικροί από τους μεγάλους.

Τα παιδιά είναι πάνω-κάτω γνωστό τι έχουν να μάθουν από εμάς. Εμείς όμως γνωρίζουμε το πλούτο που έχουν να μας δώσουν;

Μάθημα 2ο λοιπόν...

Το παιδί είναι πάντα εκεί για εσένα και οφείλεις και εσύ σα γονέας, ακόμη και μόνο για αυτό το λόγο να είσαι πάντα εκεί για εκείνο!

Φυσικά και υπάρχουν πολλοί μεγάλοι ή και ακόμη σπουδαιότεροι λόγοι να είσαι εκεί για το παιδί σου αλλά αυτός ο ταπεινός λόγος μου δίνει ιδιαίτερη σημασία προσωπικά.

Το γεγονός ότι τρέχω να τα προλάβω όλα σαν εργαζόμενη μαμά αλλά και γυναίκα και αντίστοιχα ο σύζυγος μου σαν εργαζόμενος πατέρας αλλά και άντρας και νιώθουμε τις τύψεις μας όταν δεν έχουμε όλο το χρόνο που θα θέλαμε με το παιδί και προσπαθούμε να καλύψουμε τα κενά που δημιουργούνται αφού ούτως ή άλλως κανείς δε τα προλαβαίνει όλα, αλλά εκείνο το πλάσμα σε αγκαλιάζει μόλις σε βλέπει και σου λέει "μου έλειψες"….. κρύβει όλη τη σημασία του κόσμου!

Οκ, μπορεί να δεις και λίγα «μουτράκια» όμως στην ουσία δε σου κρατά κακία, είναι εκεί… σε περιμένει. Μα, θα κάνει κάποια αντίδραση ή νευράκια, μα, θα κλάψει χωρίς λόγο όμως είναι άνθρωπος! Ένας άνθρωπος που του έλειψες… Tου έλειψαν οι δύο σημαντικότεροι άνθρωποι της ζωής του και είναι λογικό να νιώθει και να εκφράζει συναισθήματα που δε μπορεί να ελέγξει.
Το νόημα όμως παραμένει ίδιο… Είναι εκεί για εσένα.

Εσύ είσαι εκεί τότε για να το βοηθήσεις να καταλαγιάσει όλο αυτό και να νιώσει ασφάλεια και θαλπωρή;

Σε περιμένει να γυρίσεις από τη δουλειά, την υποχρέωση, τις δουλειές του σπιτιού ή τα μαθήματα γιατί πολύ απλά σε έχει ανάγκη.

Εσύ συνειδητοποιείς πόσο έχεις ανάγκη αυτό το πλάσμα και την οικογένεια σου;

Και όταν λέω να είσαι εκεί εσύ σα γονέας, δεν εννοώ φυσικά 24/7. Εννοώ ποιοτικά, πραγματικά , με ουσία και με νόημα.

Να έχετε μια σχέση εμπιστοσύνης που το παιδί θα ξέρει πως μπορεί μαζί σου να είναι ο εαυτός του, να σου μιλήσει και για τα καλά που έκανε και για τα λάθη του. Να μοιράζεστε εμπειρίες και στιγμές.
Να ανθίζει η μεταξύ σας σχέση.

Να βγει έπειτα ένας γεμάτος από αγάπη, ολοκληρωμένος άνθρωπος…!

Σας κάνει νόημα η παραπάνω ανάρτηση;

Θα ήθελα τα σχόλια σας.


Υ.Γ. Σας προτρέπω να προσθέσετε και εσείς αναρτήσεις με τα μαθήματα που παίρνετε από τα παιδιά σας με το hashtag  #τιεμαθααποταπαιδια , για να γίνουμε πολλοί....!

Κατερίνα Βαλσαμίδη

Practitioner Coach

Αυτά που μας μαθαίνουν τα παιδιά: Μάθημα 1ο

Είναι δεδομένο πως τα παιδιά μας μαθαίνουν πολλά και αρκεί να τους δώσουμε την απαραίτητη προσοχή για να τα αφουγκραστούμε και να αντλήσουμε το μάθημα που πήραμε.

Είχα αυτή τη σκέψη, να γράψω σε κάποιες αναρτήσεις τα μαθήματα που λαμβάνω εγώ από τη κόρη μου και μέσα από αυτά να συζητάμε τη σημαντικότητα τους.

http://www.parenting.com

Αυτό το σκέφτηκα για δυο λόγους.

 - Ο ένας είναι πως καθημερινά τα παιδιά, μας βομβαρδίζουν στη κυριολεξία με απίστευτες ατάκες, ολόκληρες κουβέντες και ατελείωτες συζητήσεις.

Και αντί πολλές φορές να σταματήσουμε ότι κάνουμε και να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν, συνεχίζουμε τις δουλειές μας ή τους λέμε εμείς (που τα ξέρουμε όλα...) πως είναι ή πως πρέπει να είναι τα πράγματα και πως πρέπει να διαχειριστούν τις καταστάσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν ή πως πρέπει να σκέφτονται...

Και τελικά δεν θυμόμαστε καν τι ήρθαν να μας πουν.

Μη με παρεξηγήσετε, οι γονείς έχουμε τεράστια ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας και όντως σε πολλές περιπτώσεις χρειάζεται να τα προστατέψουμε και να τους πούμε  πως έχουν τα πράγματα.

Όμως θέλω να δώσω βαρύτητα στο πόσο τελικά τα ακούμε.

Τα αφήνουμε να ολοκληρώσουν τη σκέψη και τη κουβέντα τους;

Τα κοιτάμε στα μάτια;

Αφιερωνόμαστε σε αυτά εκείνη τη στιγμή;

 - Ο δεύτερος λόγος είναι για να κινητοποιήσω και εσάς να δώσετε την απαραίτητη προσοχή όταν σας μιλούν αυτά τα πανέξυπνα και μακράν ανώτερα από εμάς πλάσματα!

Δείτε το σαν πρόκληση, να σημειώνετε έστω ένα μάθημα που πήρατε την κάθε ημέρα από τα παιδιά, δικά σας ή μη.

Και ελάτε να φτιάξουμε ένα hastag #τιεμαθααποταπαιδια , ώστε να κινητοποιήσουμε και άλλους να κάνουν το ίδιο.

Και τότε που ξέρετε; Μπορεί ο κόσμος μας να γίνει λίγο καλύτερος!

Το μόνο σίγουρο είναι πως εμείς θα γίνουμε πολύ πιο ενσυνείδητοι και θα γεμίσουμε σημαντικές και όμορφες εικόνες το μυαλό και τη καρδιά μας!

Κάνω λοιπόν την αρχή με το 1ο μάθημα:

Τώρα τελευταία χωρίς κανένα συγκεκριμένο λόγο φορώ τις περισσότερες φορές σκουρόχρωμα ρούχα, γκρι, μπλε σκούρα, μαύρα κλπ.

Γνωρίζω πως τα παιδιά προτιμούν τα χρώματα όμως δεν είχα καταλάβει πως το έχει παρατηρήσει η μικρή μου και θα την έχει ίσως ενοχλήσει.

Μια ημέρα έτυχε να φορέσω μια ριγέ λευκή με ροζ μπλούζα και τότε με κοίταξε, άνοιξε διάπλατα τα μάτια της και μου είπε:

"Πολύ όμορφη μπλούζα φοράς μαμά! Μου αρέσει πολύ!"

Ποιο είναι το μάθημα;

Το μάθημα είναι πως τα παιδιά τις περισσότερες φορές δεν θα τονίσουν το αρνητικό και δεν θα σου πουν αρνητική κουβέντα, όπως η κόρη μου δεν μου είπε τίποτα για τα σκουρόχρωμα ρούχα που προφανώς της είχαν κακοφανεί.

Όμως θα αρπάξουν τη πρώτη ευκαιρία για να τονίσουν τα θετικά, τα όμορφα και θα σου δώσουν τα εύσημα απλά και μόνο γιατί φόρεσες μια χαρούμενη και με χρώμα μπλούζα!

Σε αντίθεση με εμάς τους ενήλικες που πρώτη μας κουβέντα είναι η αρνητική, η πρώτη μας σκέψη για τους άλλους είναι κριτική και συζητάμε περισσότερο αυτά που μας έκαναν αρνητική εντύπωση, δε νομίζετε πως παίρνουμε ένα καλό μάθημα από μια τόσο αγνή και αληθινή αντίδραση;

Εσείς τι "κοπλιμέντα" λαμβάνετε από τα βλαστάρια σας;

Ελάτε να τα μοιραστούμε εδώ,  στη bloggo-γειτονιά , στο instagram ή όπου αλλού!

Καλή εβδομάδα!

Κατερίνα

Practitioner Coach

- Ακολουθείστε με στο Instagram για καθημερινά θέματα που αφορούν στο Coaching!

@lifecoach.katerina_valsamidi

Μαθαίνοντας...

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που συνειδητοποιούμε πως ενώ ξεκινάμε να μάθουμε και να εκπαιδευτούμε πάνω σε κάτι που μας ενδιαφέρει και θέλουμε, το μόνο που πραγματικά έχουμε ανάγκη να μάθουμε είναι, εμάς...

Να δούμε εμάς τους ίδιους. Να γυρίσουμε μέσα μας, αληθινά, βαθιά, με σοβαρή παρατήρηση, συνειδητοποιημένα και κάνοντας ουσιαστική ενδοσκόπηση να φτάσουμε όσο αντέχουμε και για όσο αντέχουμε.

Αυτή η διαδικασία δεν είναι κάτι που τελειώνει. Απ τη στιγμή που ξεκινάμε με αποφασιστικότητα και ειλικρίνεια να το κάνουμε, έχουμε ήδη κάνει πολλά βήματα προς το θαύμα...!

Ποιο θαύμα;

Μα, αυτό που έχουμε όλοι μέσα μας!

Αυτή η χρονιά με έμαθε πολλά.

Πρώτα και πάνω απ όλα πήρα το μεγαλύτερο μάθημα. Έγινα μαμά και μαζί με τον σύζυγο μου γίναμε γονείς και όλα όσα διάβαζα στη θεωρία ήρθε η ώρα να τα βιώσω με τον δικό μου τρόπο, μέσα στη δική μας πραγματικότητα, να κάνω λάθη και να διορθωθώ, να προχωρήσω με όπλο την Αγάπη και μέσα από αυτή να μεγαλώσω με υπευθυνότητα και σεβασμό έναν άνθρωπο που μπορεί σήμερα να είναι ένας μικρός άνθρωπος αλλά αύριο θα είναι ένας ενήλικας στην κοινωνία. Το μωρό μου, το παιδί μου, το χαριτωμένο αυτό κοριτσάκι μου που λατρεύω, δεν μου ανήκει, ούτε είναι η συνέχεια μας... Έχουμε την ευθύνη μαζί με τον άντρα μου, να την κάνουμε έναν ισορροπημένο άνθρωπο, που πατά στα πόδια της, με αυτοπεποίθηση αλλά όχι έπαρση και υποστηρίζοντας την ήδη φανερή προσωπικότητα της αλλά και τα θέλω και τις ανάγκες τις, μεγαλώνοντας την με όρια και απεριόριστη αγάπη!

Αυτόν τον καιρό που έμεινα στο σπίτι, φροντίζοντας το μωρό, είχα την ευκαιρία να σκεφτώ σοβαρά τη ζωή μου, το μέλλον μου, να ξεκαθαρίσω τα θέλω μου και να πάρω αποφάσεις προς αυτούς τους στόχους. Θέλεις από τύχη ή όχι, έπεσα ξανά επάνω σε κάτι που είχα πέσει και στο παρελθόν και μου είχε κάνει κλικ αλλά τότε δεν είχα προχωρήσει. Τώρα όμως προχώρησα και ίσως αυτή να είναι η πιο σοβαρή και σημαντική απόφαση που έχω πάρει μέχρι σήμερα στη ζωή μου.

Εκπαιδεύομαι λοιπόν και σε λίγο καιρό θα είμαι επισήμως, πιστοποιημένη Coach.

Ίσως κάποιοι να γνωρίζετε ήδη για το coaching και ίσως κάποιοι άλλοι, όχι ακόμη. Αυτό που θα σας πω για την ώρα είναι πως το Coaching σου αλλάζει κυριολεκτικά και για πάντα τη ζωή! Χωρίς υπερβολές, χωρίς κρυμμένα νοήματα. Σε κάνει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, σε βοηθά να γίνεις το καλύτερο που μπορείς και θες! Και ενώ ξεκίνησα χωρίς να έχω αντιληφθεί ακριβώς το εύρος των δυνατοτήτων και τη δύναμη του, έχω φτάσει σε σημείο να βλέπω πρώτα απ όλα εμένα και έπειτα όλα όσα με αφορούν με φανταστική διαύγεια. Η διαδικασία όμως αυτή συνεχίζεται γιατί όσο θες να εξελίσσεσαι σαν άν-θρωπος και σαν προσωπικότητα το κάνεις και όσο πιο αληθινά και βαθιά το κάνεις, ψάχνοντας τη ψυχή σου, τόσο πιο ταπεινά αντιμετωπίζεις τα πάντα γύρω σου...

Σκοπός μου είναι αφού πιστοποιηθώ επισήμως, να βοηθήσω άλλους ανθρώπους που έχουν πάρει την απόφαση να κάνουν κάτι καλύτερο στη ζωή τους, με τον ίδιο τρόπο που βοηθήθηκα και βοηθιέμαι εγώ μέσα απ το Coaching!

Σας εύχομαι τα καλύτερα και να μη φοβάστε να κοιτάζετε μέσα σας! Εκεί κρύβονται όλες οι απαντήσεις που ψάχνετε, η αλήθεια σας και όλα όσα θέλετε να πετύχετε!

Υ.Γ. Γενέθλια δεν έκανα στο bloggoσπιτάκι μου φέτος γιατί όπως καταλαβαίνετε τρέχουν πολλά ταυτόχρονα αλλά κλείσαμε επισήμως τα 4 χρόνια παρέα! Ακόμη και αν τον τελευταίο χρόνο χαθήκαμε λίγο, εύχομαι να με συγχωρήσετε :-)

Μου έχετε λείψει....

Σας φιλώ γλυκά!

Κ.

Έλα και Εσύ! Δώσε Ελπίδα! Τα παιδιά σε χρειάζονται!

Η Εθνική Ολυμπιακή Ακαδημία της Ελλάδας (ΕΘΝ.Ο.Α.) και το τμήμα

εθελοντισμού της, διοργανώνουν το “1ο Πανελλήνιο Τριήμερο Εθελοντισμού” με

τίτλο:

“Έλα και εσύ! Δώσε Ελπίδα! Δώσε ζωή! Τα παιδιά, μας χρειάζονται!”.

Η έναρξη της διοργάνωσης θα πραγματοποιηθεί στην Ογκολογική Μονάδα Παίδων

«Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη – ΕΛΠΙΔΑ» (Λεβαδείας 8, Αθήνα - Γουδή),

την Τετάρτη 2 Ιουλίου 2014 στις 11.00 π.μ.

Η δράση θα διαρκέσει έως την Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014.

Το Τριήμερο Εθελοντισμού είναι αφιερωμένο στα παιδιά που παλεύουν

καθημερινά με τον καρκίνο. Στόχος της δράσης είναι να υποστηρίξουμε την

Τράπεζα Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών "Όραμα Ελπίδας", ενθαρρύνοντας

όσο δυνατόν περισσότερους συνανθρώπους μας, να προσφέρουν ως εθελοντές

δότες. Με μια απλή μόνο διαδικασία, δίνοντας δείγμα σάλιου μπορούμε να

σώσουμε μια ζωή!

Σε καλούμε να παρακινήσεις την δική σου ομάδα ανθρώπων (τους συγγενείς,

τους φίλους, τους συμφοιτητές, τους συναδέλφους κτλ.), πρέπει να

συγκεντρωθούμε χιλιάδες εθελοντές, για να βρεθεί ένας δότης που θα

βοηθήσει ένα παιδί !

Είναι απαραίτητη η δήλωση της παρουσία σου, είτε απαντώντας στο

Ε-mail: hoa@ethnoa.org με την ένδειξη: ΝΑΙ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ!,

είτε τηλεφωνικά στα εξής τηλέφωνα: 2106878815-776 & 6948538321

Ευχαριστούμε θερμά,
Τμήμα Εθελοντισμού ΕΘΝ.Ο.Α.
FACEBBOK: Εθνική Ολυμπιακή Ακαδημία της Ελλάδας - ΕΘΝ.Ο.Α.
TWITTER: @Olympic_Academy
site : Εθνική Ολυμπιακή Ακαδημία

PostJoy by Αγριμιώ!

Ακούγοντας τα ελικόπτερα και αεροπλάνα να πετούν μανιωδώς πάνω απ το κεφάλι μου και οι σειρήνες των πυροσβεστικών να ουρλιάζουν έξω απ το παράθυρο μου, μόνο λύπη μπορώ να αισθανθώ για όλους μας που μας καίνε και μας αφαιρούν σιγά αλλά μεθοδικά και τις τελευταίες πηγές οξυγόνου της Αττικής... Καίγονται από χτες Μαραθώνας και Βαρυμπόμπη και πραγματικά οργίζομαι και θυμώνω για την απροσεξία και μη που οδηγούν σε αυτή την καταστροφή.. Την καταστροφή της ζωής μας!

Όμως ξεκίνησα για να γράψω για ακριβώς το αντίθετο, για μια πανέμορφη ιδέα, μια κίνηση ματ απέναντι στις δυσκολίες της ζωής και τα προβλήματα, τα πολύ δύσκολα και τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι που μπροστά στα δικά μας για τα οποία γκρινιάζουμε καθημερινά, είναι θηρία.

Μιλάμε για κακοποιημένα παιδιά, για ορφανά παιδιά για παιδιά με εθισμούς, με ψυχολογικά προβλήματα, για παιδιά που το μόνο που έχουν είναι μια θέση σε κάποιο ίδρυμα. 

Γιατί, λοιπόν, ακόμα και αυτό το ίδρυμα να τους είναι δύσκολο; 

Γιατί να μην είναι τουλάχιστον ευχάριστη η παραμονή τους εκεί; 

Γιατί έστω κάτι στον κόσμο τους να μην έχει μια νότα χαράς, δροσιάς και αισιοδοξίας ακόμα και αν έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου; 

Δεν έχει σημασία για που είναι. 

Σημασία έχει να βοηθάς και να προσφέρεις όπου και όσο μπορείς!

Γιατί το έχω ξαναπεί, πως η χαρά και ολοκλήρωση που αισθάνεσαι όταν προσφέρεις, ειδικά εκεί που το έχουν ανάγκη, δεν συγκρίνεται με όλα τα δώρα του κόσμου και αν λάβεις!

Το Αγριμιώ εργάζεται σε ένα τέτοιο ίδρυμα στην Αυστραλία και είχε την ιδέα για το PostJoy!

Τι είναι αυτό;

Προτείνει να φτιάξουμε μια καρτ - ποστάλ στα αγγλικά με κάποιο θετικό μήνυμα και να της την στείλουμε, ώστε να τα συγκεντρώσει και να τα αναρτήσει στους λευκούς και αφιλόξενους τοίχους του ιδρύματος, δίνοντας μια πιο όμορφη και αισιόδοξη διάσταση στην ήδη δύσκολη καθημερινότητα αυτών των παιδιών.

Εδώ θα βρείτε την ανάρτηση της Αγριμιώς, που τα λέει όλα.

Προσωπικά, προτείνω, οποιοσδήποτε από τους φίλους και γνωστούς μου, επιθυμεί να συμμετάσχει, να ετοιμάσει κάτι όμορφο και να μου το δώσει εμένα για να τα στείλω όλα μαζί.

Θεωρώ, πως μια τόσο όμορφη κίνηση, μια κίνηση αγάπης, μόνο σε αγάπη μπορεί να μας γυρίσει πίσω!

Είστε έτοιμοι, λοιπόν; Πιάστε μαρκαδόρους και τέμπερες και πάμε...!

Πάμε να το κάνουμε να μοιάζει λίγο περισσότερο με σπίτι.... :-)

Κ.